Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

"6η ολομέλεια" (Μάρτης '56): χρουστσοφική πραξικοπηματική παρασυναγωγή διάλυσης του επαναστατικού ΚΚΕ(1918-55) και ίδρυσης του σημερινού αστικο-ρεβιζιονιστικού «Κ»ΚΕ('56)

Το Μάρτη έκλεισαν 50 χρόνια από τη διαβόητη «6η πλατιά Ολομέλεια» (Ρουμανία,11-12/3/1956),όπως την αποκάλεσαν οι εκάστοτε διορισμένες απ' τους «σοβιετικούς» δεξιές οπορτουνιστικές ηγεσίες του αστικορεβιζιονιστικού χρουστσωφικού εκτρώματος, γνωστού με το όνομα «Κ»ΚΕ(΄56), και εξακολουθούν να την αποκαλούν και οι σημερινές σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ(‘56)-ΣΥΝ.

Η κακόφημη «6η Ολομέλεια» δεν μπορεί ούτε «πλατιά», μα ούτε καν «Ολομέλεια» να χαρακτηριστεί - ήταν στην πραγματικότητα μια βίαιη πραξικοπηματική παρασυναγωγή της χρουστσωφικής κλίκας και μια χωρίς προσχήματα επέμβαση στο ΚΚΕ - κι αυτό για τους παρακάτω λόγους:

πρώτο, δεν συγκλήθηκε από την ΚΕ του ΚΚΕ, με βάση τις επαναστατικές και καταστατικές Αρχές, αλλά από τη διαβόητη «Διεθνή Επιτροπή»* των «6» κομμάτων, όργανο της προδοτικής ρεβιζιονιστικής κλίκας των Χρουστσωφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ κλπ.,

δεύτερο, η σύγκλησή της συνιστά ωμή, βίαιη, βάρβαρη, ανοιχτή και απροσχημάτιστη επέμβαση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά τον επαναστατικού ΚΚΕ(1918-55), μέσω της «Διεθνούς Επιτροπής» των Κουουσίνεν-Ντεζ(τυπικά πρόεδρος της ήταν ο ρουμάνος Ντεζ, ουσιαστικά όμως ήταν ο σοβιετικός Ο. Κουουσίνεν),

τρίτο, συγκαλείται στη βάση της ωμής καταπάτησης των επαναστατικών και καταστατικών Αρχών του διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, αλλά και του καταστατικού τον ΚΚΕ,

τέταρτο, δεν συμμετείχε σε αυτή ο νόμιμα εκλεγμένος από το 7° συνέδριο Γενικός Γραμματέας τον ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης,

πέμπτο, συμμετέχουν σ' αυτή καθαιρεμένα από την ΚΕ στελέχη (Π.Μαυρομμάτης, Ζ.Ζωγράφος, Φ.Βέττας, Μ. Τσάντης) και μάλιστα, ορισμένα από αυτά διαγραμμένα από το ΚΚΕ( Μ. Παρτσαλίδης, Μ. Βαφειάδης, Θ. Χατζής, Β. Βασβανάς, Μ. Βατουσιανός, Θ. Μπράτσος),

έκτο, η εισήγηση σ' αυτή δεν έγινε από έλληνα, στέλεχος ή μέλος του κόμματος, έστω κάποιον διαγραμμένο από το ΚΚΕ, αλλά από το δεξιό οπορτουνιστή Γκεοργκίου Ντεζ, γραμματέα τον Εργατικού Κόμματος Ρουμανίας.

Η πραξικοπηματική παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας» υπήρξε το αποκορύφωμα των απανωτών επεμβάσεων στα χρόνια 1954-56 της ρεβιζιονιστικής χρουστσωφικής ομάδας στα εσωτερικά τον επαναστατικού ΚΚΕ με στόχο τη ΔΙΑΛΥΣΗ του.

Για να δικαιολογήσουν τις επεμβάσεις τους στο ΚΚΕ οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές πρόβαλαν 4 λόγους, κατασκεύασαν 4 μύθους, ότι στο ΚΚΕ: α) καλλιεργούνταν τάχα και κυριαρχούσε η «προσωπολατρεία» (ιδεαλιστικός χρουστσωφικός μύθος) του Νίκου Ζαχαριάδη, β) κυριαρχούσε τάχα καταπίεση και «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς» (κριτική σε οπορτουνιστικές αντιλήψεις), γ) κυριαρχούσε «δογματισμός-σεχταρισμός» (εννοούν το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό), δ) δεν «επιτρέπονταν» δήθεν ν' ανοιχτεί συζήτηση για τις αιτίες της ήττας των δυο επαναστάσεων (ζητήματα που είχαν ήδη συζητηθεί στις διάφορες Ολομέλειες και στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ).

Και οι τέσσερις αυτοί μύθοι είναι κοινοί σ' όλους τους αντιζαχαριαδικούς οπορτουνιστές ηγέτες: απ' τους χρουστσωφικούς των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ («Σαράντα χρόνια τον ΚΚΕ 1918-1958», σελ. 646-650, εκδ.1958) ως τους «αντιχρουστσωφικούς» της ΟΜΛΕ και σήμερα: ΚΚΕμ-λ, Μ-ΛΚΚΕ, ΚΟΕ κ.λπ.(«Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια από την ίδρυση τον ΚΚΕ», σελ. 38-45, Αθήνα 1975).

Όμως ο βασικός και κύριος λόγος της επέμβασης των προδοτών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, υπήρξε ΕΝΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ: η αποφασιστική στάση Αρχών και κατηγορηματική ΑΡΝΗΣΗ της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη να εγκαταλείψει τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. τον λενινισμό-σταλινισμό και να ακολουθήσει τον αντεπαναστατικό χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Αξίζει επίσης με την ευκαιρία να σημειωθεί, αλλά και να προσεχθεί ιδιαίτερα απ' τους νεότερους, ότι κοινός ΣΤΟΧΟΣ της επίθεσης όλων των δεξιών οπορτουνιστών τόσο των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) όσο και των «αντιχρουστσωφικών» οπορτουνιστών «κεντριστών» της ηγετικής ομάδας της ΟΜΛΕ (Π.Δανιηλίδης-Γαβρ.Παπαδόπουλος-Γ.Χοτζέας-Ι.Ιορδανίδης) ήταν ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης σταλινιστής ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ. Ο αισχρός λασπολόγος του Ζαχαριάδη, Πρόεδρος της διαβόητης Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ-Ρουμανία) - «πρακτορείο τον αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού» (ΣΟΦΙΑΝΟΣ) - γράφει σχετικά: «όσο για τον Ζαχαριάδη, εγώ πάντοτε έλεγα πως έπρεπε να φύγει έξω από το Κόμμα, άσχετο αν δεν έφυγε με σωστό τρόπο» (Π. Δανιηλίδης: «Ο Πολύδωρος θυμάται», σελ. 288, Αθήνα 1990).

Σ' αντίθεση με τα αντιμαρξιστικά μυθεύματα της αντιζαχαριαδικής δεξιάς οπορτουνιστικής ηγετικής ομάδας της ΟΜΛΕ (Π.Δανιηλίδης-Γ.Παπαδόπουλος-Γ.Χοτζέας-Ι.Ιορδανίδης) ότι τάχα «το ΚΚΕ δεν μπόρεσε να γίνει ένα πραγματικά μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, ένα αληθινά επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου»(«Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια του ΚΚΕ», σελ. 46, Αθήνα, 1975), αυτό ήταν - παρά τη δεξιά παρέκκλιση της περίοδο της κατοχής και την προδοσία της Σιαντικής ηγεσίας - ένα πραγματικά επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα, δηλ. ένα λενινιστικού-σταλινικού τύπου κόμμα, μέχρι τη διάλυσή του και το οποίο επιπλέον καθοδήγησε όλους τους μεγαλειώδεις αγώνες του επαναστατικού προλεταριάτου και ολόκληρου του ελληνικού λαού ενάντια στους ιταλο-γερμανούς φασίστες κατακτητές και τους αμερικανοάγγλους ιμπεριαλιστές, ενάντια στον καπιταλισμό (άκριτη και ολωσδιόλου αδικαιολόγητη αντιγραφή της ίδιας θέσης-αντιμαρξιστικής εκτίμησης συναντά ο αναγνώστης και στο: Ν. Κουλούρης: «Ελληνική βιβλιογραφία τον Εμφυλίου Πολέμου 1945-1949», σελ. 17, Αθήνα 2000).

Ένας άλλος μύθος και συνάμα πελώριο ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ που καλλιέργησαν και καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται συστηματικά απ' τους αντιζαχαριαδικούς οπορτουνιστές είναι πως τάχα το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 «δέχτηκε» ομαλά-«ειρηνικά» το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό δηλ. μετεξελίχθηκε «ειρηνικά» σε αστικο-ρεβιζιονιστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα και μάλιστα ήταν τάχα «έτοιμο» «να δεχθεί το ρεβιζιονισμό χρουστσωφικού τύπου».

Η κοινή αυτή θέση - ψευδέστατος ισχυρισμός - όλων των αντιζαχαριαδικών δηλ. της χρουστσωφικής προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη κ.λπ. και των «αντιχρουστσωφικών» της οπορτουνιστικής ομάδας Π. Δανιηλίδη-Γ. Παπαδόπουλου-Γ. Χοτζέα-Ι. Ιορδανίδη έχει δυο στόχους: πρώτο, να αμφισβητηθεί άμεσα ή έμμεσα την επέμβαση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ (σήμερα μετά μισό αιώνα ομολογεί την επέμβαση και η κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα) και δεύτερο, να παρουσιαστεί το σημερινό αστικο-ρεβιζιονιστικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ('56) ως «συνέχεια» του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ με το οποίο προφανώς δεν έχει καμιά απολύτως σχέση: ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά.

Ο ισχυρισμός των αντισταλινικών (με τη μορφή της «λαθολογίας») και βαμμένων αντιζαχαριαδικών της ρεβιζιονιστικής ηγετικής ομάδας της ΟΜΛΕ ότι τάχα «στις παραμονές της χρουστσωφικής επέμβασης, το ΚΚΕ, διαβρωμένο από τον οπορτουνισμό ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά, ήταν «έτοιμο» να δεχθεί τον ρεβιζιονισμό χρουστσωφικών τύπου» («Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια του ΚΚΕ», σελ. 47, Αθήνα 1975) βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με την ιστορική αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ και αποτελεί χονδροειδέστατο ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ. Ακριβής, πέρα απ' την αντιφατικότητα, αντιγραφή τον ίδιου ιστορικού ψεύδους αποτελεί και ο ισχυρισμός πως «στις παραμονές επέμβασης της Επιτροπής Ο. Κουουσίνεν- Γ. Ντεζ, το ΚΚΕ ήταν σχεδόν «επεξεργασμένο» να δεχθεί την επικυριαρχία τον ρεβιζιονισμού ως γενική τον γραμμή με τη μεθοδευμένη δραστική συνδρομή της κρατικής σοβιετικής εξουσίας» (Ν. Κουλούρης: «ελληνική βιβλιογραφία τον εμφυλίου πολέμου 1945-1949», σελ. 17, ΑΘήνα 2000).

Σ' αντίθεση με τους ψευδέστατους και προκλητικότατους ισχυρισμούς των «αντιχρουστσωφικών» δεξιών οπορτουνιστών ηγετών της ΟΜΛΕ και των σημερινών κομματιών της (ΚΚΕμ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ κλπ), - που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ - στις παραμονές της χρουστσωφικής επέμβασης, το ΚΚΕ ήταν ΠΑΝΕΤΟΙΜΟ ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά να αποκρούσει και απέκρουσε με αποφασιστικότητα τις ρεβιζιονιστικές επεμβάσεις, προβάλλοντας μάλιστα μαζική αντίσταση:

1)η επαναστατική καθοδήγηση Ζαχαριάδη απόκρουσε τις απανωτές επεμβάσεις της χρουστσωφικής ομάδας στα εσωτερικά του ΚΚΕ την περίοδο 1954-56,

2)δεν δέχτηκε να εγκαταλείψει τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό,

3)αρνήθηκε να ακολουθήσει τη νέα δεξιά, οπορτουνιστική αντισταλινική γραμμή,

4)ήρθε σε ανοιχτή ρήξη-σύγκρουση με τη ρεβιζιονιστική χρουστσωφική ομάδα όταν αυτή το Σεπτέμβρη του '55 σκηνοθέτησε και καθοδήγησε το πογκρόμ της Τασκένδης - όχι μόνο η καθοδήγηση αλλά και η συντριπτικότατη πλειοψηφία, πάνω από 95% (η αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών που υπήρξε μαζικότατη σ' όλες τις τότε ακόμα σοσιαλιστικές χώρες, κυμαίνονταν σε ποσοστό 85-95%, ανάλογο ήταν το ποσοστό και στην Ελλάδα),

5)η 5η Ολομέλεια (26-28/12/1955), με πρόταση του Ν. Ζαχαριάδη, καταδικάζει ανοιχτά την ανάμειξη των σοβιετικών στην ΚΟ Τασκένδης, σημειώνοντας στην Απόφαση ότι η φράξια «δε θα μπορούσε να πετύχει τίποτα αν δεν είχε την υποστήριξη ορισμένων τοπικών σοβιετικών συντρόφων, που ένα μέρος τους είχε πειστεί ότι η φράξια είναι το πιο γερό και φιλοσοβιετικό κομμάτι της ΚΟΤ που πρέπει να το υποστηρίξουν και να το βοηθήσουν»(Απόφαση της Ολομέλειας: Η κατάσταση στην ΚΟΤ και τα άμεσα καθήκοντα της οργάνωσης, στο: «το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα, Τόμος 7°ς, 1949-55», σελ. 450, Αθήνα, 1995).

Το ΚΚΕ δεν αποδέχτηκε ποτέ το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό μα ούτε κατέστη δυνατή «η επιβολή του ρεβιζιονισμού στο ΚΚΕ» εκ μέρους της κλίκας των Χρουστσωφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ κ.λπ. όπως ισχυρίζεται η ρεβιζιονιστική ηγεσία τον Μ-Λ ΚΚΕ («ΛΑΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» 25/03/2006, σελ.10-11) γιατί όπως είδαμε μόλις παραπάνω, οι επεμβάσεις των χρουστσωφικών στο ΚΚΕ αποκρούστηκαν νικηφόρα απ' την επαναστατική καθοδήγηση του Νίκου Ζαχαριάδη. Και ακριβώς επειδή η χρουστσωφική κλίκα δεν κατάφερε να επιβάλει στο ΚΚΕ το ρεβιζιονισμό, ΔΙΕΛΥΣΕ, με ανοιχτή επέμβαση δηλ. την παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας», το κόμμα τον επαναστατικού προλεταριάτου, το μαρξιστικό ΚΚΕ1918-55 και στη θέση του συγκρότησε-ίδρυσε ένα άλλο νέο αστικορεβιζιονιστικό κόμμα, το «Κ»ΚΕ(‘56).Το ΚΚΕ απλά διαλύθηκε με την ωμή βίαιη πραξικοπηματική επέμβαση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών.

Η επαναστατική καθοδήγηση τον Νίκου Ζαχαριάδη, παρά τις αφόρητες και δυσβάσταχτες πιέσεις της χρουστσωφικής κλίκας, παρέμενε σταθερά, αταλάντευτα και με συνέπεια ως το τέλος δηλ. ως την επίσημη ανοιχτή ΔΙΑΛΥΣΗ του ΚΚΕ το Μάρτη του '56 («6η Ολομέλεια») απ' τους επεμβασίες χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές στον επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό δρόμο. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΔΣΕ, οι ήρωες σταυραετοί των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας ταπείνωσαν, και μάλιστα μέσα στη φωλιά της, την υπερφίαλη προδοτική ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Χρουστσώφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ κλπ., σώζοντας ταυτόχρονα και την τιμή της μεγάλης σταλινικής σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης.

Μάλιστα, το ΚΚΕ είναι το ΜΟΝΟ στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από τα κόμματα των καπιταλιστικών χωρών, που όχι μόνο δεν υιοθέτησε το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό, αλλά απόκρουσε με αποφασιστικότητα και επιτυχία το αντεπαναστατικό αυτό ιδεολογικοπολιτικό αστικό ρεύμα, το ΜΟΝΟ που δεν μετατράπηκε σε αστικορεβιζιονιστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα. Και ακόμα είναι το ΠΡΩΤΟ στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που εγκαινίασε σε παγκόσμια κλίμακα την πάλη των επαναστατών κομμουνιστών κατά του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, και μάλιστα ανοιχτά, από το Σεπτέμβρη του 1955, και αυτή είναι η σπουδαία και μεγάλη, παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, συμβολή των ελλήνων κομμουνιστών, με επικεφαλής το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Συμπερασματικά: Το επαναστατικό-σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ δεν εγκατέλειψε ποτέ το μαρξισμό-­λενινισμό-σταλινισμό, ούτε αποδέχτηκε το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό, αλλά ούτε μετατράπηκε σε αστικορεβιζιονιστικό κόμμα, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, όπως υποστηρίζουν-προπαγανδίζουν οι χρουστσωφικοί των «Κ»ΚΕ(‘56)-ΣΥΝ, για να «αποδείξουν» τη δήθεν «συνέχειά» τους με το επαναστατικό ΚΚΕ(1918-55) ή αφήνουν σαφώς να εννοηθεί, ακολουθώντας τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές, και ρίχνοντας «νερό» στο «μύλο» τους, οι αντιζαχαριαδικοί του νέου αντισταλινικού ρεβιζιονιστικού ρεύματος (ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ κλπ).

Η πραξικοπηματική παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας» των σοβιετικών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών είχε δυο στόχους: α) τη βίαιη ΔΙΑΛΥΣΗ του επαναστατικού ΚΚΕ, β) τη συγκρότηση μιας αστικορεβιζιονιστικής ηγετικής ομάδας για την ίδρυση τον σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ('56).

1. Βίαιη ΔΙΑΛΥΣΗ του επαναστατικού ΚΚΕ.

Η διάλυση του επαναστατικού ΚΚΕ επιτεύχθηκε:α) με τη βίαιη καθαίρεση της εκλεγμένης ηγεσίας Ζαχαριάδη, σύλληψη και εκτόπισή της διάλυση που ολοκληρώθηκε β) με τις μαζικές διαγραφές-αποχωρήσεις χιλιάδων κομμουνιστών μετά το 1956 και γ) την οριστική διάλυση όλων των Οργανώσεων το1958 (Απόφαση της «8ης Ολομέλειας» (ακριβέστερα της 3ης Ολομέλειας τον «Κ»ΚΕ('56)).

Με τη διάλυση του επαναστατικού ΚΚΕ(1918-55) ο χρουστσωφικός ρεβιζιονισμός προκάλεσε τη μεγαλύτερη και καταστροφικότερη ζημιά στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Ακόμα μεγαλύτερη προκάλεσε σε ολόκληρο το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα με: 1) τη διάλυση σχεδόν όλων των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων και τη μετατροπή τους σε αστικορεβιζιονιστικά σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματα, 2) την πλήρη, μετά το 1956, παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες - παλινόρθωση που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας '60, 3) τη διάλυση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.

Οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικοί διατήρησαν στις ρεβιζιονιστικές χώρες τις Οργανώσεις του επαναστατικού ΚΚΕ (1918-55) σε συνθήκες άγριας βαθιάς παρανομίας και πρωτοφανών φασιστικών διώξεων, εκ μέρους των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστικών ηγεσιών των διαφόρων χωρών (πάντα σε στενή συνεργασία με τους έλληνες ρεβιζιονιστές). Όμως σ' αυτές τις Οργανώσεις προκλήθηκαν αδικαιολόγητες διασπάσεις, υποκινημένες και καθοδηγημένες από τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές, με καταστροφικές συνέπειες για το επαναστατικό κίνημα της χώρας (ό,τι δεν πέτυχαν οι προδότες χρουστσωφικοί με τις φασιστικές διώξεις, το πέτυχαν, δυστυχώς, με τις διασπάσεις).

Η δεύτερη μεγάλη ζημιά, μετά από εκείνη των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών, στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα προκλήθηκε από τη διάσπαση - προς όφελος των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών και σε συνεργασία μαζί τους - της κρυφοχρουστσωφικής αντιζαχαριαδικής ομάδας της Ρουμανίας των Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλου Παπαδόπουλου-Βάσκου Πασχάλη κλπ, που είχε συγκροτήσει τη διαβόητη Προσωρινή Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ), η οποία κυκλοφόρησε, εν γνώσει της, κατασκευασμένο από τους χρουστσωφικούς, αλλά αποδιδόμενο στο Ζαχαριάδη γράμμα, και η οποία, με βάση αυτό το γράμμα και με υπόδειξη των χρουστσωφικών, κατάγγειλε το δεσμώτη της Σιβηρίας Γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη ως «αποστάτη», προκαλώντας, έτσι, μεγάλη διάσπαση στους έλληνες κομμουνιστές: «Αυτά που μεταδίδονται για τον Ζαχαριάδη δεν είναι αληθινά. Διαπίστωσα πως το λεγόμενο γράμμα Ζαχαριάδη δεν είναι γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλά γράμμα γραμμένο από ρεβιζιονιστική συμμορία. Η ΙΙΚΕ σαν πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού ανάλαβε να το κυκλοφορήσει για να σπείρει την σύγχυση στο κίνημα των μαρξιστών-λενινιστών, να υποσκάψει την ηθική, κομματική και πολιτική οντότητα του Ζαχαριάδη, να διασπάσει την ενότητα των γραμμών τον κινήματος και να το αποσυνθέσει» (Γράμμα ΣΟΦΙΑΝΟΥ προς τους κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες Τσεχοσλοβακίας 6.1.1968).

Την καταγγελία αυτή της «ΠΚΕ σαν πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού» εκ μέρους του διορατικότατου επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή ζαραχαριαδικού Σοφιανού επιβεβαίωσε-ομολόγησε άθελά του ο Π.Δανιηλίδης, τότε Πρόεδρος της ΠΚΕ, γράφοντας: «Τελικά ύστερα από υπόδειξη των ρουμάνων το γράμμα δημοσιεύτηκε. Το γράμμα εκείνο προκάλεσε σύγχυση και διαφωνίες στις οργανώσεις μας» (Κ Γκριτζώνα: «Μετά το Γράμμο», σελ. 33, εκδ. «Γλάρος», Αθήνα 1986). Ομολογεί δηλ. ανοιχτά, μετά σχεδόν μια εικοσαετία, το 1986, τη συνεργασία της ΠΚΕ με τους ρουμάνους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές.

Ανάλογη ζημιά προκάλεσε στην Ελλάδα και η αντισταλινική-αντιζαχαριαδική κατεύθυνση των δεξιών οπορτουνιστών ηγετών της «Αναγέννησης»-ΟΜΛΕ των Χοτζέα-Ιορδανίδη.

Ο ισχυρισμός των αντισταλινικών-αντιζαχαριαδικών ηγετών του Μ-ΛΚΚΕ, αλλά και των άλλων (ΚΚΕμ­λ, ΚΟΕ κλπ.) ότι η «έκδοση της «Αναγέννησης», εγκαινίασε την οργανωμένη, δημόσια εμφάνιση τον μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας» («ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ», 25/02/2006, σελ. 20) δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική αλήθεια. Οι οπορτουνιστές ηγέτες της «Αναγέννησης» Ι.Ιορδανίδης-Γ.Χοτζέας στην μεγάλη και οξύτατη ιδεολογικοπολιτική σύγκρουση μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, και του αντεπαναστατικού χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, μεταξύ της διορισμένης ρεβιζιονιστικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη κ.λ.π. και του ζαχαριαδικού ΚΚΕ, με την αντισταλινική λαθολογία και την αντιζαχαριαδική τοποθέτησή τους, επέλεξαν για τον εαυτό τους και κράτησαν μια «κεντριστική» στάση αντί της επαναστατικής χωρίς επιφυλάξεις λενινιστικής-σταλινικής και ζαχαριαδικής στάσης. Ορθότατα ο επαναστάτης κομμουνιστής ΣΟΦΙΑΝΟΣ κατατάσσει σε γράμμα του (14 Γενάρη 1966) την «Αναγέννηση» στις «ρεβιζιονιστικές ομάδες και κατευθύνσεις που ξεφύτρωσαν ύστερα απ' την ωμή επέμβαση του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού στα εσωτερικά του ΚΚΕ», η οποία, ανάμεσα στ' άλλα, υποστηρίζει «ότι είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για την «αλλαγή» στο κόμμα, πράγμα που δικαιολογεί την ωμή επέμβαση του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού στο ΚΚΕ και την συνωμοσία και την επίθεση που οργανώθηκε ενάντια στις επαναστατικές δυνάμεις τον ΚΚΕ».

Οι δύο αντιζαχαριαδικές αυτές Οργανώσεις ενώθηκαν κατά την περίοδο της δικτατορίας (αρχές της δεκαετίας τον '70) και συνέχισαν τη διασπαστική τους δράση, για να κομματιαστούν στα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης», ενώ στην πορεία μετεξελίχθηκαν σε μια νέα, ολοκληρωμένη πλέον, παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού (στα βασικά ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού): εκείνη της αντισταλινικής «λαθολογίας» που κορυφώνεται-εκφράζεται σε μια αστικορεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού δηλ. διατήρησης στη σοσιαλιστική κοινωνία των δυο ανταγωνιστικών τάξεων μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, αντίληψη ολοφάνερα αντιμαρξιστική, που με σαφήνεια διατυπώνεται ως εξής: «το προλεταριάτο και η αστική τάξη... παραμένουν οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας» και «η κύρια αντίθεση στη σοσιαλιστική κοινωνία είναι ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη» («Η συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ,7-9 Ιουνίου 1991, σελ. 65).

Η ιδεολογικό-πολιτικο-οργανωτική συνέχεια, μετά τις διασπάσεις, των επαναστατικών κομμουνιστικών σταλινικών-ζαχαριαδικών Οργανώσεων της Τασκένδης και των άλλων ρεβιζιονιστικών χωρών βρίσκεται σήμερα στη σταλινική-ζαχαριαδική «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ(1918-55)», που καθοδηγείται απ' τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. τον λενινισμό-σταλινισμό.

2. Η συγκρότηση μιας αστικορεβιζιονιστικής ηγετικής ομάδας για την ίδρυση του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ(‘56)

Η βίαιη πραξικοπηματική καθαίρεση της εκλεγμένης επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη απ' τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές στην οργανωμένη απ' τους ίδιους παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας» - ήταν το πρώτο ανοιχτό μα και το αποφασιστικότερο χτύπημα ΔΙΑΛΥΣΗΣ του ΚΚΕ - και η συγκρότηση μιας δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας αποτέλεσε ταυτόχρονα και το πρώτο βήμα ίδρυσης ενός νέου αστικορεβιζιονιστικού, σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματος, το «Κ»ΚΕ (‘56).

Η διαβόητη «6η Ολομέλεια» είναι στην πραγματικότητα η 1η Ολομέλεια του τότε υπό συγκρότηση αστικορεβιζιονιστικού «Κ»ΚΕ(‘56), το οποίο δεν έχει απολύτως καμία σχέση και σε κανένα επίπεδο: ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά, με το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 επειδή, με βάση τη γραμμή της «6ης Ολομέλειας» που υιοθέτησε την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, αυτό το νέο κόμμα, σε:

α) ιδεολογικό επίπεδο δεν καθοδηγείται πλέον απ' τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. λενινισμό-σταλινισμό, αλλά απ' το αντεπαναστατικό ρεύμα τον χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), όπως αυτό εκφράζεται στο διαβόητο 20ο Συνέδριο και στα μετέπειτα συνέδρια του ΚΚΣΕ,

β) πολιτικό επίπεδο έχει μια ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή και ένα ρεφορμιστικό Πρόγραμμα που δεν θίγει τα θεμέλια τον καπιταλισμού, ενώ στα βασικά ζητήματα της επανάστασης απορρίπτει το μαρξισμό και υιοθετεί την αντεπαναστατική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας δηλ. τη γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος» - αντί τη μαρξιστική της βίαιης ένοπλης επανάστασης - στο σοσιαλισμό με τη διατήρηση-«βοήθεια» του αστικού κράτους («εκδημοκρατισμός» του αστικού κράτους αντί συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής), απορρίπτει άμεσα ή έμμεσα την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, έχει τέλος μια αστική αντίληψη του σοσιαλισμού δηλ. ενός «σοσιαλισμού» χωρίς δικτατορία τον προλεταριάτου και τη διατήρηση σ' αυτόν των αστικών κομμάτων («πλουραλιστικός σοσιαλισμός»),

γ) οργανωτικό επίπεδο, πέρα απ' την διάλυση όλων των Οργανώσεων το 1958, δεν είναι πλέον κόμμα νέου τύπου δηλ. λενινιστικού-σταλινικού τύπου αλλά λειτουργεί όπως τα αστικά σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματα.

Έτσι είναι ολοφάνερο ότι το νέο κόμμα που πρωτοσυγκροτήθηκε το 1956, το σημερινό «Κ»ΚΕ(‘56), ήταν ευθύς εξαρχής ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα.

Το 1968 το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ('56) διασπάσθηκε σε δυο χρουστσωφικές ρεβιζιονιστικές κατευθύνσεις: μία χρουστσω-μπρεζνιεφική («Κ»ΚΕ(‘56)) και μια χρουστσω-«ευρωκομμουνιστική» («Κ»ΚΕ εσω.). Πρόκειται για μια ενδορεβιζιονιστική διάσπαση για δευτερεύοντα ζητήματα, ενώ στα κεντρικά και βασικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: εκείνα της επανάστασης και σοσιαλισμού, έχουν τις ίδιες αστικο-ρεβιζιονιστικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις δηλ. τις θέσεις των 20ου και 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

Καθόλη τη διάρκεια της ύπαρξής του το ενιαίο αρχικά «Κ»ΚΕ(‘56) αλλά και τα δύο χρουστσωφικά κομμάτια στη συνέχεια («Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕ εσω-ΣΥΝ) απ' το ‘56 ως τα σήμερα ακολούθησαν τη γνωστή ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας - αντί τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου - και υπεράσπισαν δραστήρια όλα τα πολιτικό-οικονομικά μέτρα παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, προπαγανδίζοντας-προβάλλοντας ταυτόχρονα ως «σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσωφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσώφ, τον οποίο μάλιστα αποκαλούσαν «πραγματικό σοσιαλισμό» .

Στις ρεβιζιονιστικές χώρες πρωτοστάτησαν στις φασιστικές διώξεις των επαναστατών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών που με υπόδειξή τους πολλές εκατοντάδες κρατήθηκαν στις φυλακές και πολλές δεκάδες στάλθηκαν εξορία, μεταξύ των οποίων και ο Νίκος Ζαχαριάδης που με τα 17 χρόνια εξορίας στη Σιβηρία δολοφονήθηκε απ' τη φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ τον Αύγουστο του 1973 με υπόδειξη-σύμφωνη γνώμη της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Λουλέ-Τσολάκη κλπ., για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και τους χαλάσει τα προδοτικά σχέδιά τους.

Κατά τη διάρκεια της πάλης κατά της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας η ηγεσία Φλωράκη του «Κ»ΚΕ('56) τάχθηκε ανοιχτά κατά της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ του Πολυτεχνείου, προσπάθησε να την αποτρέψει και ματαιώσει και έφτασε μάλιστα στο σημείο να χαραχτηρίσει τους φοιτητές πού ξεκίνησαν απ' τη Νομική να καταλάβουν το Πολυτεχνείο σαν «πράκτορες» της ΚΥΠ και της ΣΙΑ («Πανσπουδαστική» Νο 8).

Στη «μεταπολίτευση» η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ για να πετύχει την νομιμοποίηση τον κόμματός της υπέγραψε την επαίσχυντη δήλωση υποταγής στα ντόπια μονοπώλια (υπογραμμένη από τον αποστάτη Φλωράκη στις 2 Οκτώβρη 1974), στην οποία αναφέρεται: «αι αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Απ' τα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» ως τα τέλη σχεδόν της δεκαετίας τον '80 προπαγάνδιζε τη συνεργασία με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ με το οποίο θα οδηγούσαν τάχα τη χώρα στη «μεγάλη» ή «πραγματική αλλαγή» και ύστερα στο «σοσιαλισμό», ενώ το 1989 έφτασε στο σημείο να μπει για πρώτη φορά σε δυο αστικές κυβερνήσεις (Τζανετάκη-Ζολώτα), μάλιστα δεν δίστασε μαζί με το μοναρχοφαστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας να συγκροτήσει κυβέρνηση - την πρώτη ως τα σήμερα στην ιστορία του διεθνούς χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.

Τα τελευταία χρόνια η σοσιαλδημοκρατική καθοδηγητική ομάδα του ΚΚΕ, με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα κυριαρχείται ολοένα και περισσότερο από εθνικιστικές-νεορθόδοξες αντιδραστικές απόψεις που έχουν δυναμώσει επικίνδυνα με τη συνεργασία της εθνικίστριας θεούσας Λ. Κανέλλη, κλπ και το εθνικιστικό ΔΗΚΚΙ, ενώ δεν έχει μέτωπο πάλης κατά τού εθνικισμού-σοβινισμού-ρατσισμού-φασισμού και του θρησκευτικού σκοταδισμού (επιπλέον υπάρχει στενή συνεργασία με τον χουντοΧριστόδουλο μέσω Λ. Κανέλλη, κλπ).

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) για να διατηρήσει και αυξήσει τις δυνάμεις της οξύνει τεχνητά τις σχέσεις με το δίδυμο χρουστσωφικό αδερφό της, τον ΣΥΝ, και διακηρύσσει ότι δεν θέλει σε κανένα επίπεδο συνεργασία μαζί του, ούτε σ' εκείνο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, φοβούμενη προφανώς διαρροές προς τον Συνασπισμό, με την δικαιολογία ότι ο ΣΥΝ επικροτεί την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε διστάζει όμως να συνεργαστεί με το εθνικιστικό ΔΗΚΚΙ, και την «Κομμουνιστική Ανανέωση» που και τα δύο είναι υπέρ της ΕΕ, μα ακόμα και με την Νέα Δημοκρατία, όπως στην Καρδίτσα (και αλλού) με κοινό υποψήφιο δήμαρχο «Κ»ΚΕ-ΝΔ και φέτος τον Χρ. Τέγο.

Όμως δεν καταφέρνει να βρει σημεία διαφοροποίησής της απ' τον ΣΥΝ, αφού στα βασικά ζητήματα της επανάστασης και σοσιαλισμού ακολουθούν και τα δυο αυτά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) το διαβόητο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό» με τη βοήθεια του «εκδημοκρατισμένου» αστικού κράτους και έχουν την ίδια χρουστσωφική αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του «σοσιαλισμού». Μάλιστα η ηγεσία του ΣΥΝ βγαίνει στο «Κ»ΚΕ('56) μόνιμα απ' τα αριστερά σε σειρά ζητήματα όπως φεουδο-αστικού ιερατείου με επικεφαλής τον χουντοΧριστόδουλο (ταυτότητες, κλπ.), εθνικισμού-σοβινισμού-ρατσισμού-φασισμού, φασιστικής καταστολής των κινητοποιήσεων απ' τα ΜΑΤ (η «Αυγή» προβάλει πρωτοσέλιδα τις επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια σ' απεργούς και διαδηλωτές, ενώ αντίθετα ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο δεν τις προβάλλει μα ούτε καν τις καταδικάζει και ακόμα χειρότερο τις αποσιωπά με προκλητικό τρόπο και επιπλέον προπαγανδίζει στην εργατική τάξη και το λαό, με εντολή προφανώς του «κανίβαλου» της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς Πολύδωρα, ότι τα ΜΑΤ δε χρησιμοποιούνε γκλοπς, δακρυγόνα και χημικές ουσίες αλλά «πιπερόσκονη» για «φτάρνισμα» των διαδηλωτών, («Ρ» 26/4/2006, σελ. 16-17)). Επιπλέον στηρίζει μόνιμα άμεσα ή έμμεσα την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή ακολουθώντας πάντα μία διασπαστική στάση-εναρμονισμένη-ενταγμένη στη διασπαστική τακτική της κυβέρνησης - ώστε μέσω της διάσπασης να υπονομεύεται ευθύς εξαρχής η ΕΝΟΤΗΤΑ και η ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, να αποδυναμώνονται οι αγώνες της εργατικής τάξης και να γίνονται ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ ώστε να περνούν κάθε φορά τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης όπως συνέβηκε τα δυο τελευταία χρόνια.

Και αυτές τις μέρες που γράφεται αυτό το σημείωμα και βρίσκεται σε ορμητική ανάπτυξη η πάλη των φοιτητών κατά τον νέου νόμου-πλαίσιο με τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ και την «απεργία διαρκείας» των Πανεπιστημιακών που αποφάσισε η ΠΟΣΔΕΠ, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ βαδίζει χέρι-χέρι με την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και δια στόματος της ΔΗΠΑΚ («Κ»ΚΕ) αντιτάχθηκε και κατασυκοφαντεί την «απεργία διαρκείας» αλλά και τις «καταλήψεις διαρκείας» που τάχα μ' αυτές «διευκολύνεται το πέρασμα της κυβερνητικής πολιτικής για την ανώτατη εκπαίδευση» και επιπλέον η ΔΗΠΑΚ απειλεί ότι «θα διεκδικήσει την καταψήφιση της σχετικής απόφασης της ΠΟΣΔΕΠ» («Ρ» 27/ 5/2006, σελ. 6), ενώ αλλού τις χαρακτηρίζει «πολιτικό τυχοδιωκτισμό» («Ρ» 31/5/2006, σελ. 12) και η ΠΚΣ («Κ»ΝΕ) αντιτίθεται στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ - τη μοναδική αυτή τη στιγμή αποτελεσματική μορφή πάλης - και κατηγορεί τις «δυνάμεις των ΠΑΣΠ-ΣΥΝ-ΕΑΑΚ που θεοποιούν τη μορφή της κατάληψης» («Ρ» 28/5/2006, σελ.12).

Έτσι στο συγκεκριμένο δίκαιο αγώνα των φοιτητών κατά του νόμου-πλαίσιο απ' τα αριστερά βγαίνουν στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ και της «Κ»ΝΕ όχι μόνο οι φοιτητές των εξωκοινοβουλευτικών αριστερών οργανώσεων και του ΣΥΝ αλλά και η ΠΑΣΠ του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ.

Τέλος η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ, πέρα απ' τη φιλοαμερικάνικη στάση της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράκ με κεντρικό σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί του αντιιμπεριαλιστικού «έξω τα αμερικανοαγγλικά στρατεύματα απ' το Ιράκ» -αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές- υποστηρίζει σταθερά, ακόμα και σήμερα, τους αμερικανοτσολιάδες δοσίλογους συντρόφους της χρουστσωφικούς του ιρακινού «κομμουνιστικού κόμματος» που συνεργάστηκαν και συνεργάζονται με τα στρατεύματα κατοχής και στελέχη που εκτελούνται απ' τις δυνάμεις της ιρακινής αντίστασης, ενώ η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα στέλνει συλλυπητήρια γράμματα. που δεν τα δημοσιεύει στα έντυπά της, για το θάνατο των δοσίλογων συντρόφων της (Επιστολή Αγγουράκη τέλη Νοέμβρη 2005).


* Μετά σχεδόν μισό αιώνα η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα ομολογεί κι' αυτή ότι υπήρχε επέμβαση στο ΚΚΕ: «από τα έξι κόμματα που είχαν συγκροτήσει τη Διεθνή Επιτροπή πήραν μέρος στην Ολομέλεια οι παρακάτω εκπρόσωποι: 1) Γιούγκοφ, από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βουλγαρίας, 2) Κόβατς, από το Κόμμα των Ούγγρων Εργαζομένων, 3) Μάζουρ, από το Ενοποιημένο Εργατικό Κόμμα της Πολωνίας, 4) Γκεοργκίου Ντεζ από το Εργατικό Κόμμα της Ρουμανίας, 5) Κουουσίνεν, από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, 6) Μπάρακ, από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας.

Εισηγητής ο Γκεόργκε Γκεροργκίου Ντεζ, πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής» («Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα», τόμος 8ος 1956-1961, σελ. 13, Αθήνα 1987)

Επιβάλλεται η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας σχετικά με την αντίσταση και πάλη του ΚΚΕ 1918-55 ενάντια στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2005

Επιβάλλεται η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας σχετικά με την αντίσταση και πάλη του ΚΚΕ 1918-55 ενάντια στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό

Μια παρέμβαση της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» σε εκδήλωση

Στη 2ήμερη (5-6.2.2005) εκδήλωση που οργάνωσε στο Πολυτεχνείο, μ’ αφορμή τα 40 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ», η πρώην Α/συνέχεια-σημερινή ΚΟΕ με την επίσημη συμμετοχή απ’ τον ίδιο χώρο (ΚΚΕ-Μ-Λ, κλπ.) αλλά και διαφόρων άλλων ρεφορμιστών ευρω«κομμουνιστικής» χρουστσοφικής κατεύθυνσης, ακόμα και τροτσκιστών, παραβρέθηκε, χωρίς πρόσκληση, την πρώτη μέρα και αντιπροσωπεία της Οργάνωσης. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του πρώτου θέματος: «Η δεκαετία του ΄60 και ο τρόπος που αυτή επέδρασε στην αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Η συνεισφορά της Αναγέννησης» έγινε εκ μέρους των συμμετεχόντων συντρόφων η παρακάτω παρέμβαση:

Αγαπητοί συναγωνιστές και φίλοι,

   Οι προηγούμενοι ομιλητές έδωσαν μια διαστρεβλωμένη εικόνα σχετικά με την ιστορία της πάλης ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, επειδή αποσιώπησαν την πάλη του ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη ενάντια σ’ αυτό το αντεπαναστατικό ρεύμα.

   Όμως για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας επιβάλλεται να σημειωθεί ότι στη μεγάλη και σφοδρότατη ιδεολογικο-πολιτική διαμάχη μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που πήρε ανοιχτή μορφή στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, το ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε το ΠΡΩΤΟ κόμμα που όρθωσε το ανάστημά του, αντιτάχθηκε και καταπολέμησε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, μια πάλη που κορυφώθηκε, πριν το 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ, στην ανοιχτή σύγκρουση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης, πρωτεύουσας του Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης, το Σεπτέμβρη του 1955.

   Επομένως τη μεγαλειώδη αυτή πάλη κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε διεθνές επίπεδο εγκαινίασαν ΠΡΩΤΟΙ οι έλληνες κομμουνιστές καθοδηγούμενοι απ’ το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55.

   Επιπλέον το ΚΚΕ υπήρξε το ΜΟΝΟ κομμουνιστικό κόμμα των καπιταλιστικών χωρών στο οποίο δεν πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός, γεγονός που επιβεβαιώνεται τόσο απ’ την άρνηση της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη να δεχθεί το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό όσο επίσης απ’ την άρνηση και μαζική αντίσταση των κομμουνιστών (Τασκένδη 95%, άλλες χώρες 85-90%, ανάλογα ποσοστά σε Άη-Στράτη, φυλακές, κλπ.) σ’ αυτό το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα.

   Το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 διαλύθηκε απ’ την ωμή αντικομμουνιστική επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με: α) τη βίαιη πραξικοπηματική καθαίρεση της ηγεσίας, σύλληψη και εκτόπισή της, β) τις μαζικές διαγραφές-αποχωρήσεις χιλιάδων κομμουνιστών, και γ) την οριστική διάλυση το 1958 όσων κομματικών Οργανώσεων είχαν απομείνει.

   Το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε το 1956, το «Κ»ΚΕ, δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση και σε κανένα επίπεδο (ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικό) με το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 και υπήρξε εκτρωματικό σοσιαλδημοκρατικό δημιούργημα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με γραμμή το διαβόητο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», δηλ. τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956). Το «Κ»ΚΕ (1956), που δεν καθοδηγείται πλέον στη δράση του απ’ το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ’ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), ήταν – ακριβώς γι’ αυτό το λόγο – ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

   Στην οξύτατη σύγκρουση στο ΚΚΕ μεταξύ των επαναστατών κομμουνιστών, δηλ. των σταλινικών-ζαχαριαδικών με επικεφαλής το Γραμματέα του Κόμματος Νίκο Ζαχαριάδη και των διορισμένων απ’ τους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές δεξιών οπορτουνιστών της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. – που αποτελούσε τμήμα της γενικής ιδεολογικο-πολιτικής διαμάχης στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος – η καθοδηγητική ομάδα της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» επέλεξε για τον εαυτό της και κράτησε μια «κ ε ν τ ρ ι σ τ  ι κ ή» στάση, δηλ. μια στάση ανάμεσα στους επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. σταλινικούς-ζαχαριαδικούς κομμουνιστές με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη και τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ., ακριβέστερα και πιο συγκεκριμένα: μια αντιζαχαριαδική και επομένως αντι-ΚΚΕ στάση αλλά συνάμα και αντισταλινική με τη θέση της «διόρθωσης των λαθών του Στάλιν» (!) απ’ το πρώτο κιόλας τεύχος του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» (Οχτώβρης 1964) αντί να κρατήσει επαναστατική μαρξιστική στάση, δηλ. να υπερασπίσει ανεπιφύλαχτα, αποφασιστικά και με συνέπεια τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που έκφραζε την επαναστατική γραμμή, αποτελούσε τον κεντρικό στόχο των επιθέσεων και συγκέντρωνε όλα τα συντονισμένα πυρά των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και του διεθνούς ιμπεριαλισμού και στο ΚΚΕ το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που καθοδηγούσε την πάλη των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

   Η τότε αντισταλινική, με τη μορφή της «διόρθωσης των λαθών του Στάλιν»(!), στάση και αντι-ΚΚΕ, με τη μορφή του αντιζαχαριαδισμού, στάση της ηγετικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» προκάλεσε μεγάλη ζημιά – τη μεγαλύτερη μετά από εκείνη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών – στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα επειδή, πρώτο, το αποπροσανατόλισε ιδεολογικα-πολιτικα-οργανωτικά και δεύτερο, το διέσπασε, οδηγώντας χιλιάδες κομμουνιστές στο περιθώριο.

   Σ’ αυτή ακριβώς την «κ ε ν τ ρ ι σ τ ι κ ή» στάση – στάση μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού – της ηγετικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» βρίσκονται τα πρώτα σπέρματα της εμφάνισης και διαμόρφωσης μιας νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού και επιπλέον σ’ αυτή έχει τη ρίζα του και το μετέπειτα κομμάτιασμα αυτού του χώρου με τις απανωτές διασπάσεις.

   Η παραπάνω «κ ε ν τ ρ ι σ τ ι κ ή» θέση της καθοδηγητικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» για «διόρθωση των λαθών του Στάλιν»(!) συμπληρώνεται αργότερα με τη γνωστή τους θέση ότι ο ΣΤΑΛΙΝ στην ανάλυση της τότε σοβιετικής κοινωνίας («Για το σχέδιο του Συντάγματος της ΕΣΣΔ», 25.11.1936), στην οποία είχε ήδη ολοκληρωθεί η οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού (=Διχτατορία του Προλεταριάτου και ύπαρξη δυο μορφών σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας: κρατική-συνεταιριστική-κολλεκτιβίστικη) «δεν είδε την ύπαρξη της αστικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση» ή αλλιώς ο Στάλιν «διακήρυξε το 1936 πως δεν υπήρχαν ανταγωνιστικές τάξεις» στη Σοβιετική Ένωση - άποψη που αποτελεί κριτική από τα δεξιά στο ΣΤΑΛΙΝ, δηλ. απ’ τη σκοπιά της διατήρησης των ανταγωνιστικών και εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό και επιπλέον στο κεντρικό μα και πιο σημαντικό ζήτημα του κομμουνιστικού κινήματος: εκείνο του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού συγκροτεί μια νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού επειδή εμπεριέχει: 1) μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού: εκείνη της διατήρησης των εκμεταλλευτριών ανταγωνιστικών τάξεων και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, 2) μια αντιμαρξιστική αντίληψη των κοινωνικών τάξεων με τον ισχυρισμό ότι τάχα στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε αστική τάξη χωρίς να κατέχει μέσα παραγωγής.

   Όμως ακόμα και μια απλή έστω ανάγνωση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ βεβαιώνει τον καθένα ότι με τη «λέξη α σ τ ι κ ή  τ ά ξ η εννοούμε την τάξη των σύγχρονων καπιταλιστών που είναι κάτοχοι των κοινωνικών μέσων παραγωγής και που εκμεταλλεύονται τη μισθωτή εργασία» και επομένως δεν νοείται ύπαρξη αστικής τάξης σε μια κοινωνία, με τη μαρξιστική βέβαια έννοια του όρου, χωρίς να κατέχει μέσα παραγωγής. Αυτό που βέβαια υπήρχε στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου ήταν τα υπολείμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων και τα νέα αστικά στοιχεία, που γεννιούνται καθόλη τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, τα οποία από κοινού πάλευαν απεγνωσμένα να ματαιώσουν τη συνέχιση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού – ταξική πάλη, που, σύμφωνα με τον Στάλιν, οξύνονταν ολοένα και περισσότερο όσο προχωρούσε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ με την υποστήριξη βέβαια και της διεθνούς αντίδρασης («Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ)», 3-4 Μάρτη 1937 και αλλού).

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ - Ο μεγαλοφυής στρατηλάτης, οργανωτής, καθοδηγητής και αρχιτέκτονας της λαμπρής νίκης πάνω στο χιτλεροφασισμό

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2005

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ - Ο μεγαλοφυής στρατηλάτης, οργανωτής, καθοδηγητής και αρχιτέκτονας της λαμπρής νίκης πάνω στο χιτλεροφασισμό

Συμπληρώθηκαν φέτος 60 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ, που απάλλαξε τους λαούς της Ευρώπης, απ΄τη βαρβαρότητα της χιτλερικής μπότας και τη βαθιά νύχτα του ναζιφασισμού, νίκη που επιτεύχθηκε με την αποφασιστική συμβολή της τότε σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης υπό την καθοδήγηση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Στις 2 Μάη του '45 τμήματα των σοβιετικών στρατευμάτων του ηρωικού ένδοξου Κόκκινου Στρατού μπήκαν θριαμβευτικά στο Βερόλινο, κατέλαβαν την πρωτεύουσα της χιτλερικής Γερμανίας και σύντριψαν οριστικά τα ιμπεριαλιστικά ναζιφασιστικά στρατεύματα, κάνοντας έτσι πράξη τη διαταγή του Στρατάρχη ΣΤΑΛΙΝ να στηθεί και υψωθεί η κόκκινη σημαία της ΝΙΚΗΣ στο Ράιχσταγκ.

Στις 8 Μάη υπογράφτηκε το έγγραφο της χωρίς όρους συνθηκολόγησης απ' τη διοίκηση των χιτλερικών στρατευμάτων.

Η χαρμόσυνη είδηση της ΝΙΚΗΣ διαδόθηκε αστραπιαία στα πέρατα της γης και χαροποίησε πρώτα-πρώτα τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, πού σήκωσαν το κύριο βάρος του πολέμου, πήγαιναν στο μέτωπο με το σύνθημα: «Για το Στάλιν! Για την πατρίδα!» και σύντριψαν τα γερμανικά και ιαπωνικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα, αλλά και όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που απαλλάχτηκαν απ' την κατάμαυρη νύχτα της φασιστικής σκλαβιάς.

Σε κείνα τα πολύ δύσκολα και κρίσιμα χρόνια του πολέμου ήταν μεγάλο ευτύχημα για τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης που επικεφαλής του Κόμματος των Μπολσεβίκων και του Κόκκινου Στρατού ήταν ο αταλάντευτος, σοφός και μεγάλος κομμουνιστής επαναστάτης ηγέτης ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών υπήρξε ο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, πανάξιος μεγαλοφυής αρχηγός ενός πανάξιου στρατιωτικού επιτελείου που καθοδήγησε άμεσα τις μάχες της Μόσχας, του ηρωικού ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ -την πιο μεγαλειώδη μάχη στην ιστορία των πολέμων- του Κουρσκ, κλπ., σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες στον πόλεμο, επιτυχίες που τελικά οδήγησαν στη συντριβή του φασισμού και δικαιολογημένα ανέδειξαν τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ σε μεγάλο στρατηλάτη και αρχιτέκτονα της ΝΙΚΗΣ πάνω στο χιτλεροφασισμό-ναζισμό και τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, πολεμικές επιτυχίες που οφείλονται πρώτα και κύρια, πέρα απ' τον απαράμιλλο ηρωισμό των σοβιετικών λαών και του Κόκκινου Στρατού, στην ορθή επαναστατική ιδεολογικο-πολιτική και στρατιωτική καθοδήγηση του Κόμματος των Μπολσεβίκων.

Παλιότερα και σήμερα οι ιμπεριαλιστές, οι φασίστες, ολόκληρη η διεθνής αντίδραση αλλά και τα χρουστσοφικά ρεβιζιονιστικά κόμματα, αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, μεταξύ των οποίων και τα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, συκοφάντησαν και συκοφαντούν τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, προσπαθούν απεγνωσμένα, κάνοντας απέλπιδες προσπάθειες, να μειώσουν τη μεγάλη, ιστορικής σημασίας για την ήττα του φασισμού, συμβολή στην αντιφασιστική ΝΙΚΗ, να αμφισβητήσουν ότι ΑΥΤΟΣ υπήρξε ο εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής, ο αρχιτέκτονας της μεγάλης Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών. Υπήρξε δε τέτοιο και τόσο μεγάλο το ταξικό μίσος της ρεβιζιονιστικής φασιστικής κλίκας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ -ελεεινών προδοτών και πρακτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού- αλλά και όλων των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ανά τον κόσμο, που απάλειψε ακόμα και το μεγάλο φωτεινό και ηρωικό Σύμβολο της Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ, απ' το χάρτη της Ευρώπης μετονομάζοντας το ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ σε Βόλγκογκραντ, για να ικανοποιήσει-χαροποιήσει τους ηττημένους, ναζι-φασίστες χιτλερικούς εγκληματίες και τους ανά τον κόσμο ομοϊδεάτες τους.

Έτσι η προδοτική φασιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ ξεπέρασε σε αντιδραστικότητα κατά πολύ και την ιμπεριαλιστική γαλλική αστική τάξη, η οποία διατήρησε και διατηρεί, ακόμα και σήμερα, στο Μετρό του Παρισίου τη στάση ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ.

Οι όποιες προσπάθειες* των ιμπεριαλιστών και ολόκληρης της διεθνούς αντίδρασης, μαζί και των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και όλων των άλλων οπορτουνιστών, διαστρέβλωσης της επαναστατικής μαρξιστικής πολιτικής γραμμής του ΣΤΑΛΙΝ σε κείνη την εξαιρετικά κρίσιμη ιστορική περίοδο και αμφισβήτησης της μεγάλης, καθοριστικής σημασίας συμβολή του στις ιστορικές εξελίξεις είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, γιατί όσο μπορούν να αμφισβητήσουν τα ιστορικά γεγονότα: 1) η ήττα του χιτλεροφασισμού, ιταλικού φασισμού και ιαπωνικό μιλιταρισμού, 2) η μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών, 3) η διάσωση της Σοβιετικής Ένωσης, 4) η δημιουργία μεταπολεμικά του τότε σοσιαλιστικού στρατοπέδου, κλπ., γενικά η ύπαρξη τους ή μη, άλλο τόσο μπορεί να αμφισβητηθεί η ΟΡΘΟΤΗΤΑ της επαναστατικής μαρξιστικής πολιτικής του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ εκείνης της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου που ήταν ακριβώς αυτή που συνέβαλε στη δημιουργία της νέας αυτής ιστορικής πραγματικότητας, και επομένως έχει οριστικά πλέον κριθεί.

Οι επιτυχίες αυτές οφείλονται πρωταρχικά στην επιστημονική ανάλυση, απ' τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, της τότε διεθνούς πραγματικότητας, την επεξεργασία και διατύπωση -σ' αυτή τη βάση ακριβώς- της ορθής επαναστατικής μαρξιστικής πολιτικής εκ μέρους του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ήταν εκείνα που επέτρεψαν την πρόβλεψη των εξελίξεων απ' τις αρχές της δεκαετίας του '30 στο διεθνή χώρο και το αναπόφευκτο του πολέμου, την ανάλογη επαναστατική γραμμή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ γενικά και του κάθε κομμουνιστικού κόμματος στη χώρα ειδικά, την προώθηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και την ανάπτυξη της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και την υλικοτεχνική στρατιωτική προετοιμασία για τον επερχόμενο πόλεμο, αλλά και την εκμετάλλευση με ακρίβεια και αριστοτεχνικό τρόπο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων προς όφελος των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των λαών, του σοσιαλισμού και όλων των αντιπάλων προς τον άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο δυνάμεων

* Αρχίζοντας απ' την φασιστικού χαρακτήρα εξίσωση Στάλιν-Χίτλερ της ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, κλπ. ως τις χρουστσοφικές σαπουνόφουσκες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ ότι το ΚΚΣΕ είχε «απλά» (!) «ΓΓ τον Ι.Β. Στάλιν» («Θέσεις του ΚΚΕ «για τα 60 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών» 9 Μάη 945» σελ. 6), πως τάχα η «αυτοδιάλυση της κομμουνιστικής διεθνούς»... «αδυνάτιζε ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα για αυτοτελή ενιαία στρατηγική του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος απέναντι στη στρατηγική του διεθνούς ιμπεριαλισμού» (σελ. 7), πως η αντιμαρξιστική γραμμή της «ειρηνική συνύπαρξης» διατυπώθηκε τάχα στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (σελ. 14), χαρακτηριστικό είναι ότι οι αντισταλινικοί σοσιαλδημοκράτες Μαΐλης-Αρσεένκο-Ρούμπιξ σε εκδήλωση του Περισσού δεν αναφέρουν τίποτε για τη μεγάλη συμβολή του Ιωσήφ Στάλιν στην αντιφασιστική νίκη, μάλιστα αποσιωπούν και το γνωστό σύνθημα με το οποίο οι σοβιετικοί στρατιώτες πήγαιναν στον μέτωπο: «Για τον Στάλιν! Για την πατρίδα!» («Ρ» 14.6.2005, σελ. 14-15), κλπ. και φθάνοντας ως τις «ελαφρόμυαλες» ουρανομήκεις τροτσκιστικές κοτσάνες κάποιου Γιάννη Ελαφρού στο «ΠΡΙΝ» (8 Μάη 2005, σελ. 10) περί «Αντιφασιστικής Νίκης-Εργατικής Ήττας», κλπ., κλπ.

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 - απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού 50 χρόνια από τα «γεγονότα της Τασκένδης» (1955)

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2005

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 - απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού
50 χρόνια από τα
«γεγονότα της Τασκένδης» (1955)

Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια απ' τα «γεγονότα της Τασκένδης» του Σεπτέμβρη του 1955, που σκηνοθέτησε, σχεδίασε, οργάνωσε και πραγματοποίησε η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική ομάδα με όργανα τους ελάχιστους δεξιούς οπουρτουνιστές απ' τις γραμμές της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης (ΚΟΤ) του ΚΚΕ, για να διαλύσει το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου, το ένδοξο και ηρωικό ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη.

Τα «γεγονότα της Τασκένδης» του '55 έχουν τριπλή ιστορική σημασία:
πρώτο, αποτέλεσαν την πρώτη ανοιχτή και ωμή επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ με στόχο τη διάλυσή του.
δεύτερο, εγκαινιάζουν την  έναρξη της αντίστασης και της πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, πριν ακόμα εμφανιστεί ως ολοκληρωμένο ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956),
τρίτο, αποτελούν απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του αντεπαναστατικού αυτού ρεύματος. Η πάλη των κομμουνιστών της Τασκένδης εγκαινιάζει  τον αγώνα κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε διεθνές επίπεδο.

Πριν τα «γεγονότα της Τασκένδης» και μετά την επικράτηση και ισχυροποίηση της προδοτικής χρουστσοφικής ομάδας στο ΚΚΣΕ, ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού Νικήτα Χρουστσόφ, βολιδοσκοπώντας τους Γραμματείς των Κομμουνιστικών Κομμάτων, διαπίστωσε αρχικά ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την επανασταστική σταλινική γραμμή, ενώ λίγο αργότερα του ζήτησε να αλλάξει στάση σε 3 ζητήματα: 1) να θεωρήσει την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία σαν «σοσιαλιστική» χώρα, 2) να στραφεί ενάντια στο Στάλιν με άρθρα στην «Πράβδα» αναφερόμενα στο διαβόητο, ιδεαλιστικής προέλευσης, μύθο της «προσωπολατρίας» (!) και 3) να δεχτεί τη διάλυση της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ. Και στα 3 αυτά βασικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος ο μεγάλος και αλύγιστος κομμουνιστής ηγέτης Νίκος Ζαχαριάδης απάντησε αρνητικά.

Μετά απ' αυτά, και όταν ήταν πλέον σίγουρος ότι οι πιέσεις δεν αποδίδουν, προχώρησε στη δημιουργία φράξιας στην Κομματική Οργάνωση της Τασκένδης, όμως βρήκε ελάχιστους οπορτουνιστές οπαδούς του. Το Κόμμα ξεσκέπασε τη φράξια, καθαίρεσε και καταδίκασε τους φραξιονιστές.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης μιλώντας το Σεπτέμβρη του '55 σε ακτίφ στελεχών του Κόμματος στο θέατρο Μου Κι Μι της Τασκένδης, ανάμεσα στ' άλλα είπε: «σύντροφοι, αρκετοί ομιλητές έκαναν επίθεση στο Δημητρίου και λίγο πολύ τον θεωρούν ως την κορυφή των αναθεωρητών. Ο Δημητρίου, σύντροφοι, είναι η τρίχα από την άκρη της ουράς, ενός ατζαμίδικα καμουφλαρισμένου ελέφαντα. Σε μας όλους πέφτει το σοβαρό και ιστορικό καθήκον να τραβήξουμε την ουρά αυτήν, για να φανεί σ' όλο τον κόσμο ο πραγματικός ελέφαντας, δηλ. ο Χρουστσόφ» (Κ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 59).

Όταν και η δημιουργία υπολογίσιμης φράξιας απέτυχε, τότε ο Χρουστσόφ οργάνωσε, με όργανα τους λίγους έλληνες οπορτουνιστές, στις 10 Σεπτέμβρη 1955 «την ανοιχτή προβοκάτσια» ενάντια στην αντιπροσωπεία με τη βίαιη, γκανγκστερική επίθεση στα γραφεία όπου παρέμεινε η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ και με τον τραυματισμό 3 μελών της ΚΕ του ΚΚΕ (5η Ολομέλεια). Οι 200-250 δεξιοί οπορτουνιστές, υπό την καθοδήγηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, με επικεφαλής τους Υψηλάντη, Δημητρίου, Χείμαρο, Μπαρμπαλιά, κλπ. απέτυχαν να καταλάβουν τα Γραφεία της ΚΟΤ στην 7η Πολιτεία. Η επίθεση αυτή ξεσήκωσε χιλιάδες μέλη του κόμματος που έτρεξαν σε υπεράσπιση των Γραφείων της ΚΟΤ και των στελεχών του Κόμματος, ακολούθησαν συγκρούσεις με τους φραξιονιστές, με την αστυνομία και το στρατό, συνελήφθησαν και ρίχτηκαν στις φυλακές πολλές εκατοντάδες κομμουνιστές.

Στα τέλη Δεκέμβρη του '55 (26-28.12.1955) συνήλθε η 5η ιστορική Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, το τελευταίο σώμα του ηρωικού μας Κόμματος, που καταδίκασε την επέμβαση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ.

Λίγο αργότερα, τον επόμενο χρόνο, στα μέσα Φλεβάρη, άρχισαν στην Τασκένδη οι σκηνοθετημένες δίκες παρωδία των ελλήνων κομμουνιστών που «δίκασαν»(!) και καταδίκασαν τους συλληφθέντες αετούς των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας, με νόμους για χούλιγκανς και αλήτες, μεταξύ των οποίων Γιώργη Καλλιανέση, στρατηγό του ΔΣΕ, Δ. Βύσσιο, αντισυνταγματάρχη, Πολιτικό Επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, κλπ., μετά την καταδίκη τους εξόρισαν στη Σιβηρία και μάλιστα επίτηδες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης «που συνόρευε με στρατόπεδα συγκέντρωσης γερμανών εγκληματιών πολέμου, που ήταν καταδικασμένοι με την ανώτατη προβλεπόμενη από τον τότε σοβιετικό ποινικό νόμο της ΕΣΣΔ ποινή σε 25 χρόνια φυλάκιση... οι γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε 10 ημέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα από τον Ερυθρό Σταυρό της Δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι αυτή η «δίαιτα», σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά...» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν. Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ», Ιανουάριος 1991).

H αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό υπήρξε μαζικότατη. Η συντριπτικότατη πλειοψηφία, το 95% των μελών της Κομματικής Οργάνωσης της Τασκένδης, τάχθηκε κατά της επέμβασης των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια, με πρωτοφανή αποφασιστικότητα και απαράμιλλο θάρρος την επαναστατική γραμμή του Κόμματος και την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον αλύγιστο επαναστάτη κομμουνιστή Νίκο Ζαχαριάδη. Η μαζική αντίσταση (85-95% στην Τασκένδη και στις Λαϊκές Δημοκρατίες) ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό εμπόδισε και απέτρεψε τη μετατροπή του ΚΚΕ σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Καθοδηγητικό και αποφασιστικό-καθοριστικό ρόλο σ' αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και σκληρή μα ηρωική και νικηφόρα πάλη για να μην εγκαταλείψει το ΚΚΕ την επαναστατική του γραμμή έπαιξε ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο οποίος, πέρα απ' την αντίσταση στη χρουστσοφική ομάδα, στις αρχές του 1956 απάντησε σε κάποιους έλληνες ρεβιζιονιστές, μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ που ζητούσαν να παραιτηθεί: «τώρα δε θα σας κάνω τη χάρη, δε θα σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ΚΚΕ σε αστικό κόμμα». Αργότερα, τέλη Φλεβάρη, αρχές Μάρτη 1956, απευθυνόμενος στον «πρόεδρο» της διαβόητης χρουστσοφικής «Διεθνούς Επιτροπής» Γκ. Ντέζ αρνήθηκε να απολογηθεί και αντέκρουσε την ανάμιξη της στα εσωτερικά του ΚΚΕ: «ποιος σου έδωσε εσένα το δικαίωμα να εξετάσεις τα προβλήματα του ηρωικού ΚΚΕ, που τον Αύγουστο του 1944 κοιμήθηκες με το φασισμό και το πρωί ξύπνησες με Λαϊκή Δημοκρατία, την οποία κουβάλαγαν οι κόκκινοι τανκίστες από το Στάλινγκραντ όταν σύντριψαν τη φασιστική ρουμάνικη Μεραρχία και στην παρέδωσαν δώρο. Με ποια πείρα θα μπορέσεις εσύ να κρίνεις τους αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών, που προς τιμήν τους με τους αγώνες τους, δεν επέτρεψαν ούτε σ' έναν έλληνα πολίτη να πολεμήσει στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ».

Το επαναστατικό ΚΚΕ είναι το μόνο, απ' τα κομμουνιστικά κόμματα των καπιταλιστικών χωρών, που ποτέ δεν μετατράπηκε σε αντεπαναστατικό κόμμα: σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Αυτό υποχρέωσε τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές να συγκροτήσουν ένα νέο κόμμα — στη θέση του παλιού που διέλυσαν με τη βίαιη καθαίρεση της εκλεγμένης ηγεσίας και τη σύλληψη του Νίκου Ζαχαριάδη και τις μαζικές διαγραφές - το Μάρτη του '56 με τη διαβόητη παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας», στην οποία καθορίστηκε νέα γραμμή, η αντεπαναστατικη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικός δρόμος», κλπ.). Το νέο κόμμα με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Κ»ΚΕ ήταν ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με το ηρωικό επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, επειδή αυτό δεν καθοδηγούνταν πλέον, όπως εκείνο, απ’ τον επαναστατικκό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ' το αντεπαναστατικό ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Η μαζική μαχητική αντίσταση και πάλη κατά της χρουστσοφικής κλίκας των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης το Σεπτέμβρη του '55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε η ΠΡΩΤΗ αντίσταση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μα και ΚΟΡΥΦΑΙΑ στιγμή των ηρωικών αγώνων του ΚΚΕ. Υπήρξε - αν παρθεί υπόψη η μεγάλη πρωτοφανής καταστροφή που ακολούθησε μετά το '56 ως αποτέλεσμα της επιβολής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα (καταστροφή του σοσιαλισμού με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και καταστροφή των κομμουνιστικών κομμάτων) - όχι μόνο η κορυφαία στιγμή της μακρόχρονης πάλης του ηρωικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ μα και συνάμα μια ΜΕΓΑΛΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ στιγμή της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ) κατά του νέου αντεπαναστατικού προδοτικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που εμφανίστηκε στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα μέσα της δεκαετίας του '50. Ήταν αυτή που εγκαινίασε την έναρξη της πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε διεθνές επίπεδο.

Ο σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης είχε προβλέψει αυτή την καταστροφή - και σ' αυτό μετριέται το ιστορικό μέγεθος του ως μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη - σε περίπτωση κυριαρχίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού: «προσέξτε σύντροφοί αυτοί είναι διεθνείς προβοκάτορες, θα κάνουν μεγάλη ζημιά στο κομμουνιστικό κίνημα και οι δικοί μας συνεργάτες τους θα κάνουν μεγάλη ζημιά στην πατρίδα μας» (Τασκένδη Σεπτέμβρης 1955).

60 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών

Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2005

60 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ

9 Μάη του 1945

Σύντροφοι! Πατριώτες και πατριώτισσες!
Έφτασε η μεγάλη μέρα της νίκης ενάντια στη Γερμανία. Η φασιστική Γερμανία, γονατισμένη από τον Κόκκινο Στρατό και τα στρατεύματα των συμμάχων μας, αναγνώρισε πως είναι ηττημένη και δέκτηκε να συνθηκολογήσει χωρίς όρους.
Στις 7 Μάη στην πόλη Ρέιμς υπογράφτηκε το προκαταρκτικό πρωτόκολλο συνθηκολόγησης. Στις 8 Μάη οι αντιπρόσωποι της γερμανικής ανώτατης διοίκησης, μπροστά στους αντιπροσώπους της ανώτατης διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων και της ανώτατης διοίκησης των σοβιετικών στρατευμάτων, υπέγραψαν στο Βερολίνο το τελικό έγγραφο της συνθηκολόγησης, που η εφαρμογή του άρχισε από την 24η ώρα της 8 του Μάη.
Ξέροντας τη συνήθεια των γερμανών λύκων να θεωρούν κουρελόχαρτα τα σύμφωνα και τις συνθήκες, δεν έχουμε καμιά βάση να πιστεύουμε στο λόγο τους. Ωστόσο σήμερα από το πρωί, τα γερμανικά στρατεύματα σε εκτέλεση της πράξης της συνθηκολόγησης, άρχισαν να καταθέτουν τα όπλα κατά μάζες και να παραδίδονται αιχμάλωτοι στα στρατεύματά μας. Αυτό πια δεν είναι κουρελόχαρτο. Είναι η πραγματική συνθηκολόγηση των ενόπλων δυνάμεων της Γερμανίας. Είναι αλήθεια πως μια ομάδα γερμανικά στρατεύματα στη περιοχή της Τσεχοσλοβακίας αρνείται ακόμα τη συνθηκολόγηση. Αλλά ελπίζω πως ο Κόκκινος Στρατός θα κατορθώσει να τους κάνει να συνέλθουν.
Τώρα μπορούμε να δηλώσουμε με πεποίθηση, πως έφτασε η ιστορική μέρα της τελικής συντριβής της Γερμανίας, μέρας της μεγάλης νίκης του λαού μας ενάντια στο γερμανικό ιμπεριαλισμό.
Οι μεγάλες θυσίες που προσφέραμε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας, οι αμέτρητες στερήσεις και βάσανα που πέρασε ο λαός μας στο διάστημα του πολέμου, η γεμάτη υπερένταση εργασία στα μετόπισθεν και στο μέτωπο, που προσφέρθηκαν στο βωμό της Πατρίδας, δεν πήγαν χαμένα και στεφανώθηκαν με την πλέρια νίκη πάνω στον εχθρό. Η προαιώνια πάλη των σλαβικών λαών για την ύπαρξη τους και την ανεξαρτησία τους, τελείωσε με τη νίκη πάνω στους γερμανούς επιδρομείς και τη γερμανική τυραννία.
Από δω και μπρος πάνω στην Ευρώπη θα κυματίζει  η μεγάλη σημαία της ελευθερίας των λαών και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς.
Πριν από τρία χρόνια ο Χίτλερ δήλωσε δημόσια, πως μέσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται και ο διαμελισμός της Σοβιετικής Ένωσης και η απόσπαση από αυτήν του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, των Βαλτικών και άλλων περιοχών. Δήλωσε ξεκάθαρα: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μη μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Αυτό ήταν πριν τρία χρόνια. Δεν ήταν όμως τυχερό να πραγματοποιηθούν οι παράφρονες ιδέες του Χίτλερ, η πορεία του πολέμου τις εξανέμισε. Στην πραγματικότητα έγινε κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν μέσα στο παραλήρημά τους οι χιτλερικοί. Η Γερμανία τσακίστηκε κατακέφαλα. Τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολόγησαν. Η Σοβιετική Ένωση πανηγυρίζει τη νίκη, αν και δεν ετοιμάζεται ούτε να διαμελίσει, ούτε να εκμηδενίσει τη Γερμανία.
Σύντροφοι! Ο μεγάλος πόλεμος για την πατρίδα τελείωσε με την πλέρια νίκη μας. Η περίοδος του πολέμου στην Ευρώπη τελείωσε. Άρχισε η περίοδος της ειρηνικής εξέλιξης.
Σας συγχαίρω για τη νίκη σας, αγαπητοί μου πατριώτες και πατριώτισσες!
Δόξα στον ηρωικό Κόκκινο Στρατό μας, που υπεράσπισε την ανεξαρτησία της πατρίδας μας και κατάκτησε τη νίκη πάνω στον εχθρό!
Δόξα στο μεγάλο μας λαό, το λαό-νικητή!
Αιώνια δόξα στους ήρωες που έπεσαν στις μάχες ενάντια στον εχθρό και έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την ευτυχία του λαού μας!

Η Κύπρος και ο ακραίος εθνικισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Α. Εθνικιστικό και στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων το «ΟΧΙ» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο αμερικανόπνευστο ιμπεριαλιστικό «σχέδιο Ανάν»

Μ’ αφορμή το δημοψήφισμα στην Κύπρο (24 Απρίλη) η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστστοφικού «Κ»ΚΕ πρόβαλλε το «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» σαν μια «αντιιμπεριαλιστική»(!) και «διεθνιστική»(!) στάση-θέση και επιπλέον σαν «πατριωτική-διεθνιστική»(!), φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να την εκθειάζει ως την κατ’ εξοχήν «αντιιμπεριαλιστική»(!) πολιτική θέση.

Έτσι, ανάμεσα στα πάμπολλα δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη», ας αναφέρουμε καταρχήν εκείνο μετά την επίσκεψη-συνάντηση (15.4.2004) των αρχηγών των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο, όπου ο «Ριζοσπάστης» με πρωτοσέλιδο πηχυαίο τίτλο ισχυρίζεται: «Πατριωτική-διεθνιστική η θέση του ΚΚΕ, ΦΡΟΝΤΕΡΟ ΟΧΙ στο σχέδιο των ιμπεριαλιστών» («Ρ» 16.4.2004).

Σ’ άλλο δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» ο υμνητής του αντιδραστικού «υπερπατριώτη»(!)-εθνικιστή Έβερτ και «ταλαντούχος»(!) διαφημιστής της «αντιιμπεριαλιστικής»(!) του στάσης – και ακριβώς γι’ αυτό ανεκδιήγητος σοσιαλδημοκράτης δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» - Ν. Μπογιόπουλος, παραμονές του δημοψηφίσματος στην Κύπρο, σε άρθρο του γράφει: «Το «ΟΧΙ» στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο είναι η πατριωτική και διεθνιστική θέση των κομμουνιστών» (εννοεί προφανώς τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκρατες του «Κ»ΚΕ) («Ρ» 18.4.2004, σελ. 2). Αξίζει επιπλέον προσοχής και πρέπει να σημειωθεί και ο πολύ χαρακτηριστικός και ακραία εθνικιστικός τίτλος του άρθρου: ««ΟΧΙ» στο νέο ιμπεριαλιστικό «Αττίλα»!»(δηλ. το «σχέδιο Ανάν» «δίνει»(!) την Κύπρο στην Τουρκία, γνωστή θέση των εθνικιστών-φασιστών (ελλήνων-ελληνοκυπρίων))!!!

Η πολιτική θέση του «ΟΧΙ» που υιοθέτησε και υπεράσπισε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, που προπαγανδίστηκε κατά κόρον και παραπάνω προβάλλεται σαν «αντιιμπεριαλιστική»(!), «πατριωτική»(!) και «διεθνιστική»(!) στην πραγματικότητα δεν είναι «αντιιμπεριαλιστική» και πολύ περισσότερο δεν είναι «διεθνιστική». Πρόκειται, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, για έναν ψευδεπίγραφο «αντιιμπεριαλισμό»(!) δηλ. για τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό που στην συγκεκριμένη περίπτωση βαφτίζεται «αντιιμπεριαλισμός», «πατριωτισμός» και «διεθνισμός».

1. «Αντιιμπεριαλιστική»(!) ή αντίθετα στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν»;

Ο ισχυρισμός της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ότι η θέση του «ΟΧΙ» απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι μια θέση «αντιιμπεριαλιστική»
(!)
δηλ. ότι «στρέφεται»(!) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-Αγγλία-ΕΕ και «εξυπηρετεί»(!) τα συμφέροντα του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) είναι ένας ολωσδιόλου αβάσιμος και επικίνδυνα παραπλανητικός ισχυρισμός. Το ίδιο ισχύει και για το «ΝΑΙ» απέναντι στο «σχέδιο Ανάν».

Πέρα απ’ το ότι, με την αποδοχή του ψευτοδιλήμματος των «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των ιμπεριαλιστών εκ μέρους των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, καλλιεργείται γενικά στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) η αυταπάτη ότι είναι δυνατή η λύση του κυπριακού προβλήματος στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, και η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ, που εδώ μας αφορά, δεν είναι «αντιιμπεριαλιστική», αλλά αντίθετα είναι μια φιλοιμπεριαλιστική θέση, δηλ. μια θέση που βρίσκεται ολοκληρωτικά στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την Κύπρο. Κι’ αυτό επειδή:

α) Η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ έχει ως βάση και αφετηρία την αποδοχή του ψευτοδιλήμματος «ΟΧΙ»-«ΝΑΙ» απέναντι στο «σχέδιο Αννάν», ψευτοδίλημμα που, ως γνωστόν, επέβαλαν σκοπίμως οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-Αγγλία-ΕΕ στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) με πρωταρχικό και αποκλειστικό στόχο να τον κρατήσουν διασπασμένο και να διαιωνίσουν τη διάσπασή του, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό το σκοπό το κύριο, καλά δοκιμασμένο και προτιμητέο τους όπλο: τον εθνικισμό, που προκάλεσε τόσα και τόσα δεινά στο πολύπαθο νησί.

Κι ακριβώς η συμμετοχή (αντί της αποχής) στο δημοψήφισμα που σημαίνει αποδοχή (αντί της απόρριψης) του ψετοδιλήμματος «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των ιμπεριαλιστών εκ μέρους των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων και η πολιτική θέση-πρόταση της συμμετοχής του κυπριακού λαού στο δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη ήταν αυτή που συνέβαλε στη διατήρηση της ως τώρα διάσπασής του και στην παραπέρα ενίσχυσή της με το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα: των 76% «ΟΧΙ» των ελληνοκυπρίων και 65% «ΝΑΙ» των τουρκοκυπρίων.

Έτσι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με την αποδοχή του ψευτοδιλήμματός τους απ’ τα αστικά και ρεβιζιονιστικά κόμματα που εμπεριέχεται στην πολιτική θέση της συμμετοχής στο δημοψήφισμα των «ΟΧΙ»- «ΝΑΙ» αυτών των κομμάτων και των αποτελεσμάτων του, πέτυχαν τον κύριο και πρωταρχικό τους στόχο: τη διαιώνιση της διάσπασης του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και ειδικά των εργατών-αγροτών (ελλήνων-τούρκων), ενισχύοντας συνάμα και τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό και των δυο πλευρών – εντελώς απαραίτητης προϋπόθεσης για τη διατήρηση της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών στην Κύπρο.

Παρόλο που ο επιδιωκόμενος στόχος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, δηλ. η διαιώνιση της διάσπασης του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ήταν ήδη γνωστά πολύ πριν αυτό διεξαχθεί, τα αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα Ελλάδας-Τουρκίας και της Κύπρου επέλεξαν συνειδητά να εξυπηρετήσουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, συσταίνοντας στον κυπριακό λαό να πάρει μέρος στο δημοψήφισμα και εγκλωβίζοντάς τον έτσι ευθύς εξαρχής στην αποδοχή του ψευτοδιλήμματος των «ΟΧΙ»-«ΝΑΙ», που του επέβαλλαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Είναι, λοιπόν, φανερό πως και το «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σχετικά με το Κυπριακό και όχι «ενάντια»(!) στα σχέδιά τους όπως διατείνονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες Φλωράκης-Παπαρήγα.

Σ’ αντίθεση με τα «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, που έχουν ως βάση και αφετηρία την αποδοχή του επιβληθέντος απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ψευτοδιλήμματος «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» – και ακριβώς γι’ αυτό είναι και οι δυο αυτές θέσεις αστικές και φιλοιμπεριαλιστικέςμόνο η πολιτική θέση της ΑΠΟΧΗΣ απ’ το δημοψήφισμα είναι πραγματικά αντιιμπεριαλιστική θέση, επειδή έτσι θα απορρίπτονταν ευθύς εξαρχής το ψευτοδίλημμα των «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» που επέβαλαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον κυπριακό λαό, θα αποφεύγονταν η διάσπαση του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) με τα: «ΟΧΙ» των ελληνοκυπρίων και «ΝΑΙ» των τουρκοκυπρίων και επομένως θα διαφυλάσσονταν και θα δυνάμωνε η ΕΝΟΤΗΤΑ του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων), και ειδικά των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ΕΡΓΑΤΩΝ-ΑΓΡΟΤΩΝ, θα καταφέρονταν ισχυρό πλήγμα στον εθνικισμό και θα αποκρούονταν αποτελεσματικά οι πιέσεις των ιμπεριαλιστών.

β) Η πολιτική θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι θέση αστική, επειδή ταυτίζεται με το «ΟΧΙ» της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, η οποία αυτή τη στιγμή, σε κυβερνητικό επίπεδο, εκφράζεται απ’ την κυβέρνηση των ΔΗΚΟ (Τ. Παπαδόπουλος)-ΑΚΕΛ, και παραπέρα απ’ το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο μ’ αρχηγούς τους ρασοφόρους Πάφου Χρυσόστομο («τεμπελχανάδες τούρκοι») - Κυρήνειας Παύλο και το τραπεζικό-χρηματιστικό κεφάλαιο (Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου) και τα αστικά κόμματα της Κύπρου. Ο «Ριζοσπάστης» με τίτλο «Κεντρική Τράπεζα Κύπρου» και υπότιτλο «έμμεσο ΟΧΙ στο «σχέδιο Ανάν» μας πληροφορεί: «Έμμεσο, αλλά σαφές ΟΧΙ, στο «σχέδιο Ανάν» - άρα και προτροπή για ΟΧΙ στο προαναγγελθέν για το Σάββατο δημοψήφισμα – διατυπώνει και ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου (ΚΤΚ) Χριστόδουλος Χριστοδούλου» («Ρ» 21.4.2004, σελ. 10).

Και είναι τόσο κραυγαλέα η φιλοϊμπεριαλιστική-φιλοαστική πολιτική θέση του «ΟΧΙ» - γιατί εξυπηρετεί τα σχέδια των ιμπεριαλιστών στην Κύπρο και είναι θέση της κυπριακής αστικής τάξης - που ακόμα και η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα είναι υποχρεωμένη να παραδεχθεί: «Αναμφισβήτητα μέσα στο ΟΧΙ μπορεί να υπάρχουν πολλές αποχρώσεις» («Ρ» 30.4.2004, σελ. 17)!!!

γ) Τέλος, η θέση του «ΟΧΙ» δεν είναι θέση «πατριωτική»(!) όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, μα αντίθετα είναι θέση «υπερπατριωτική» δηλ. εθνικιστική, επειδή ταυτίζεται με το «ΟΧΙ» των «υπερπατριωτών»-εθνικιστών και των φασιστών.

Πέρα απ’ τους χουντικούς φασίστες της νεοσύστατης (21 Απρίλη) «Πατριωτικής Συμμαχίας» με σημαία: «ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν – συμπαράσταση στον κυπριακό ελληνισμό», να τι διακήρυσσαν εκείνες τις μέρες ορισμένοι απ’ τους αντιδραστικούς «υπερπατριώτες», όπως ο μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος: «Όσοι ακούν τη φωνή της πατρίδας θα πουν «ΟΧΙ» και όσοι πουν «ΝΑΙ» «χάνουν την πατρίδα και την Ουράνια Βασιλεία», ενώ ο Χρήστος Γούδης (διευθυντής του τμήματος ιδεολογίας του Ιδρύματος «Κων/νος Καραμανλής») μας «διαφωτίζει»: «Η Κύπρος μπορεί να είναι σκλαβωμένη, είναι όμως ελληνική. Το «ΟΧΙ» είναι η απάντηση των ελλήνων» («Ελευθεροτυπία» 13.4.2004), ο δε Ν. Σαρρής σε ομιλία του στη Λευκωσία (14.4.2004) διακηρύσσει: «Όποιος ψηφίσει «ναι», να ξέρει ότι την ίδια στιγμή επωμίζεται την ευθύνη και το βάρος για τους 4.000 νεκρούς κύπριους της εισβολής. Φεύγει η ευθύνη από τους τούρκους και βαραίνει εκείνους που θα ψηφίσουν ναι» («Ελευθεροτυπία» 16.4.2004, 64), κλπ., κλπ.

Και από κοντά τους, τρέχει λαχανιασμένος, για να μην υστερήσει, ο «Ριζοσπάστης» - στο πνεύμα των ρασοφόρων Αμβρόσιου (Καλαβρύτων): όχι σε «σε μια ενωμένη Κύπρο, στην οποία ο κατακτητής θα έχει τα πάντα», «καλύτερα μια διαιρημένη Κύπρος» και Καλλίνικου (Πειραιώς) για τον οποίο «η Κύπρος παραδίδεται στους τούρκους» - και αναδημοσιεύει από το «Ποντίκι» γελοιογραφία μιας τούρκικης σημαίας που καταβροχθίζει την Κύπρο («Ρ» 19.3.2004, σελ. 31)!!!

Έτσι εξηγείται γιατί οι χρουστσοφικοί ηγέτες όχι μόνο δεν φρόντισαν να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ τους ακραίους εθνικιστές «υπερπατριώτες»(!) φασίστες αλλά συμπαρατάχθηκαν-ταυτίστηκαν μαζί τους στο θέμα του Κυπριακού και επιπλέον δημοσίευσαν στο «Ριζοσπάστη» κείμενά τους, πέραν εκείνων της «νεοορθόδοξης» λυσσασμένης και έξαλλης «τουρκοφάγας» εθνικίστριας Λ. Κανέλλη, με λίστες ονομάτων και πρώτη εκείνη που φέρει τον τίτλο «υπογράφουν «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» («Ρ» 17.4.2004, σελ. 8), στην οποία φιγουράρουν τα ονόματα γνωστών «υπερπατριωτών»-τουρκοφάγων, τύπου Γιανναρά, Σαρρή, Λυκουρέζου, Λάσκαρη, Γιαλουρίδη, Αλευρομάγειρου, Στοφορόπουλου, Καραμπελιά, κλπ. Ακολουθεί δεύτερη λίστα ονομάτων («Ρ» 20.4.2004, σελ.14), στην οποία υπογράφουν επιστολή προς τον κύπριο πρόεδρο η οποία καταλήγει: «το ΟΧΙ που εκφράσατε και που πιστεύουμε ότι θα επικυρωθεί από τον κυπριακό ελληνισμό ανακαλεί τις στιγμές αντίστασης και ελευθερίας του εθνικού ιστορικού μας βίου» («Ρ» 20.4.2004, σελ. 14). Ακολουθεί και τρίτη λίστα με τίτλο: «Πανεπιστημιακοί υπογράφουν υπέρ του ΟΧΙ» («Ρ» 23.4.2004, σελ. 12). Νωρίτερα ο «Ριζοσπάστης» (9.4.2004) εκθείαζε τους «υπερπατριώτες» Παπαθεμεληδο-Ζουράρηδες, Γιανναρηδο-Λυκουρέζους, κλπ., κλπ.

Ανάλογες εθνικιστικές – «υπερπατριωτικές»(!) θέσεις φιλοξένησε ο «Ριζοσπάστης» στις στήλες του, όπως εκείνες των Θ. Στοφορόπουλου («εγκαταλείπει τους κυπρίους στο έλεος της Τουρκίας»(!), κλπ.), Αντ. Κακαρά («ωφελημένη η Τουρκία»(!), «βαρεθήκαμε να μεταφράζεται... η αγάπη προς την πατρίδα σε εθνικισμό!», κλπ., κλπ. ) («Ρ»18.4.2004, σελ. 4), κλπ., κλπ.

Σήμερα όμως οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ έγιναν προσεκτικότεροι. Για να συγκαλύψουν κάπως τον αντιδραστικό εθνικισμό τους απέφυγαν να νεκραναστήσουν τη διαβόητη «Πατριωτική Κίνηση Πολιτών» του «μακαρίτη» πλέον στενού συμμάχου-συνεργάτη τους «υπερπατριώτη» Δημ. Τσοβόλα με την οποία συνεργάζονταν πριν περίπου δυο χρόνια, όπως επίσης απέφυγαν να συνυπογράψουν οι βουλευτές τους «υπερπατριωτικά» κείμενα, σαν την επαίσχυντη και ακραία εθνικιστική «Διακήρυξη για το Κυπριακό» που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (3.12.2002) μαζί με διάφορους εθνικιστές από τη μοναρχοφασιστική ΝΔ ως το ΠΑΣΟΚ: Λ. Βερυβάκης (ΠΑΣΟΚ), Ν. Γκατζής («Κ»ΚΕ), Ν. Κακλαμάνης (ΝΔ), Λ. Κανέλλη («Κ»ΚΕ), Π. Κρητικός (ΠΑΣΟΚ), Ν. Κατσέλη (ΠΑΣΟΚ), Σ. Παπαθεμελής (ΠΑΣΟΚ), Α. Πεπονής (ΠΑΣΟΚ), Α. Τζέκης («Κ»ΚΕ), Δ. Τσοβόλας (ΔΗΚΚΙ), Γ. Χουρμουζιάδης («Κ»ΚΕ) και μαζί τους οι γνωστοί «τουρκοφάγοι» Ν. Σαρρής, Χ. Γιαλουρίδης, Κ. Ζουράρις, κλπ. και άλλοι εθνικιστές «υπερπατριώτες» στρατιωτικοί και ιεράρχες.

Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές τουρκοφάγοι του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και κάποιοι «υπερπατριώτες» του ΠΑΣΟΚ και οι φασιστικές οργανώσεις που υμνούν τη στάση του εθνικιστή Τ. Παπαδόπουλου αλλά και οι διάφοροι σοσιαλδημοκράτες δημοσιογράφοι του «Ριζοσπάστη» που δεν δίστασαν, όπως ο Π. Καραβασίλης, να εκθειάσουν και διαφημίσουν το εθνικιστικό-σοβινιστικό διάγγελμα του μεγαλοαστού εθνικιστή Τ. Παπαδόπουλου σαν «αντιιμπεριαλιστικό χαστούκι» («Ρ» 17.4.2004, σελ. 32) και ο Ν. Μπογιόπουλος, ο υμνητής του αντιδραστικού «υπερπατριώτη»-εθνικιστή Έβερτ, ισχυρίζεται εθνικιστικά: «το «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» τούτη την ώρα καταγράφεται ως πάνδημη θέληση του κυπριακού λαού» («Ρ» 14.4.2004, σελ. 31), εννοώντας προφανώς με την έννοια «κυπριακός λαός»(!) μόνο την ελληνική αντιδραστική αστική τάξη της Κύπρου. «Ξεχνάει» ο αξιοθρήνητος κολαούζος του Έβερτ ότι στην Κύπρο υπάρχουν και ζουν έλληνες ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ και βέβαια τούρκοι ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ, οι οποίοι έχουν κοινά ταξικά συμφέροντα μεταξύ τους και κοινό μέτωπο πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντιδραστική αστική τάξη της Κύπρου (ελληνική-τουρκική), αλλά και την αντιδραστική αστική τάξη Ελλάδας-Τουρκίας.

Σ’ ένα άλλο ολοσέλιδο άρθρο – παραλήρημα του πιο ακραίου εθνικισμού – με τίτλο «Χρέος και τιμή για το λαό της Ελλάδας», αγνοώντας προκλητικά τους τουρκοκύπριους, γράφει ο Ν. Μπογιόπουλος, ανάμεσα στ’ άλλα, και τα εξής «υπερπατριωτικά»: «το μήνυμα του χρέους που απορρέει για μας, για τον ελληνικό λαό, από την αντίσταση των Κυπρίων, είναι συνώνυμο του πατριωτισμού, του διεθνισμού, του φιλότιμου και της αξιοπρέπειας: τώρα έχει την ανάγκη της αμέριστης στήριξης και της ενεργητικής αλληλεγγύης του ελληνικού λαού η Κύπρος. Εμείς πια, ως ελληνικός λαός, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους αφήσουμε μόνους τους» («Ρ»17.4.2004, σελ. 31).

Ο «υπερπατριώτης»-εθνικιστής Ν. Μπογιόπουλος, στοιχισμένος στην «αντιιμπεριαλιστική»(!) φάλαγγα των «υπερπατριωτών» όλων των κομμάτων και του φασιστο-παπαδαριού, στο ίδιο άρθρο του όχι μόνο αγνοεί προκλητικά τους τούρκους ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ – και ακριβώς γι’ αυτό είναι άρθρο μνημείο ακραίου εθνικιστικού παραληρήματος – μα και ενώ δεν αναφέρει ούτε μια φορά το προλεταριάτο και την εργατική τάξη-αγροτιά μιλά για «πατριωτισμό»(!) και «διεθνισμό»(!), εννοώντας προφανώς τον «πατριωτισμό»-«διεθνισμό»(!) της αντιδραστικής αστικής τάξης, την οποία ο ίδιος σαν συνεπής σοσιαλδημοκράτης χρουστσοφικός υπηρετεί.

Αλλά και ο πλέον ανίδεος καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να γίνεται λόγος για «πατριωτισμό» και «διεθνισμό» χωρίς να αναγνωρίζονται και αναφέρονται-μνημονεύονται οι φορείς του: το επαναστατικό προλεταριάτο και γενικά οι εργαζόμενοι και οι σύμμαχοί τους.

Τέλος, μ’ αφορμή πάλι την Κύπρο, ένας άλλος δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», ο Π. Ριζαργιώτης – απολογούμενος και δίνοντας αναφορά στους αντιδραστικούς αστούς εθνικιστές των άλλων κομμάτων – αναφωνεί, κινούμενος στην «υπερπατριωτική» γραμμή της έξαλλης νεοορθόδοξης εθνικίστριας θεούσας Λ. Κανέλλη, «περήφανα»: «Ε, ναι είμαστε πατριώτες...»!!!, δηλ. «υπερπατριώτες»-εθνικιστές («Ρ» 17.4.2004, σελ. 4). – σφιχταγκαλιασμένος με τη «φανταχτερή δημοσιογραφίνα που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (Βάσος ΓΕΩΡΓΙΟΥ), η οποία τώρα τελευταία προτείνει τον «επαναπροσδιορισμό της πολύτιμης έννοιας πατρίδα» («ΝΕΜΕCIS», Νο 43, Απρίλης 2004, σελ. 13) σε συνεργασία με τους «συμπολεμιστές» της «υπερπατριώτες» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου του Χουντο-Χριστόδουλου και εκστασιαζόμενη παθαίνει αφωνία μπροστά στον εθνικισμό-σοβινισμό των «γενναίων» αυτών «συμπολεμιστών» της (πουθενά στο άρθρο της δεν ασκεί σ’ αυτούς την παραμικρή κριτική).

2. «Διεθνιστική» ή αστική εθνικιστική η θέση του ΟΧΙ του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν»;

Όπως είδαμε παραπάνω η θέση του «ΟΧΙ» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» δεν είναι «αντιιμπεριαλιστική, αλλά αντίθετα βρίσκεται στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περίπτωση της Κύπρου.

Εδώ ας σημειώσουμε σύντομα γιατί η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ δεν είναι «διεθνιστική», δηλ. δεν έχει ως αφετηρία και βάση τη σκοπιά της εργατικής τάξης, αλλά απεναντίας είναι αστική εθνικιστική.

Καταρχήν η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν προσεγγίζει ταξικά το κυπριακό πρόβλημα στη βάση ανάλυσης των τάξεων της κυπριακής καπιταλιστικής κοινωνίας. Αρνούμενη την ταξική ανάλυση και την ύπαρξη των τάξεων (αστική τάξη-προλεταριάτο-αγροτιά, κλπ.) προσεγγίζει το όλο πρόβλημα από τη σκοπιά του «ελληνισμού»(!) της Κύπρου, δηλ. αταξικά-αστικά. Επομένως δεν έχει ως βάση και αφετηρία έστω τουλάχιστον την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της ελληνο-κυπριακής εργατικής τάξης και την αντίστοιχη πολιτικής, αφού την τουρκοκυπριακή εργατική τάξη δεν την αναφέρει καθόλου.

Τυπικότατο δείγμα αντιμαρξιστικής αστικής αταξικής και εθνικιστικής προσέγγισης του Κυπριακού αποτελεί η «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ» με ημερομηνία «Αθήνα 29/4/2004» που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (30/4/2004, σελ. 3). Σ’ αυτή, ανάμεσα στ’ άλλα, αναφέρεται: «Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 24ης Απρίλη 2004 στην Κύπρο, που ο κυπριακός λαός αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να απορρίψει το «σχέδιο Ανάν», αποτελεί...».

Πρώτο, πουθενά στην «Ανακοίνωση» δεν αναφέρεται η ελληνοκυπριακή εργατική τάξη και η αγροτιά και επομένως με την έννοια «κυπριακός λαός» και το «ΟΧΙ» του, οι ρεβιζιονιστές ηγέτες εννοούν το «ΟΧΙ» της ελληνοκυπριακής αντιδραστικής αστικής τάξης. Μη αναφέροντας όμως την ελληνοκυπριακή εργατική τάξη και τους συμμάχους της που είναι οι φορείς του προλεταριακού διεθνισμού είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «διεθνισμό».

Δεύτερο, πουθενά στην «Ανακοίνωση» δεν αναφέρεται ότι στην Κύπρο υπάρχουν και ζουν τουρκοκύπριοι (αστική τάξη, εργάτες, αγρότες, κλπ.). Αποσιωπάται σκόπιμα το «ΝΑΙ» της τουρκοκυπριακής αστικής τάξης, κλπ., και πολύ περισσότερο δεν αναφέρονται οι τούρκοι ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ.

Επομένως η «Ανακοίνωση» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ προσεγγίζει το κυπριακό πρόβλημα μόνο απ’ τη σκοπιά του «ελληνισμού», δηλ. απ’ τη σκοπιά της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, μ’ αποτέλεσμα: α) αφού δεν αναφέρει την ελληνοκυπριακή εργατική τάξη, το «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ είναι ένα αστικό «ΟΧΙ», δηλ. εκείνο της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, και γι’ αυτό δεν μπορεί και δεν έχει καμιά σχέση με το «διεθνισμό» του προλεταριάτου, δηλ. δεν είναι διεθνιστικό «ΟΧΙ», β) αφού δεν αναφέρει ούτε καν τους τουρκοκύπριους γενικά (αστούς, εργάτες, αγρότες, κλπ.) που ζουν και υπάρχουν στην Κύπρο, το «ΟΧΙ» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι ένα εθνικιστικό «ΟΧΙ».

Σ’ αντίθεση με το αστικό-εθνικιστικό παραλήρημα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, ένα διεθνιστικό-προλεταριακό «ΟΧΙ» πρέπει να έχει ως βάση και αφετηρία την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της κυπριακής ΕΡΓΑΤΙΑΣ-ΑΓΡΟΤΙΑΣ (ΕΛΛΗΝΩΝ-ΤΟΥΡΚΩΝ).

Β. Η κυριαρχία του εθνικισμού στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ

Η περίπτωση της στάσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ απέναντι στο Κυπριακό, στην οποία αναφερθήκαμε, καταδεικνύει με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την πλήρη και οριστική κυριαρχία του εθνικισμού στο χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ.

Η πρώτη ανοικτή αποφασιστικής σημασίας στροφή προς τον εθνικισμό του «Κ»ΚΕ εγκαινιάζεται με την απόφαση της ηγεσίας του να συνεργαστεί και να συμπεριλάβει στα ευρωψηφοδέλτιά του (1999) το εθνικιστικό νεοορθόδοξο δίδυμο των Κανέλλη-Ζουράρι, μέλη τότε του διαβόητου «Δικτύου 21», απόφαση που σηματοδοτεί τη συγχώνευση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού με το αντιδραστικό εθνικιστικό νεοορθόδοξο ρεύμα και συνάμα έχει ως αποτέλεσμα: πρώτο, να μεταφέρεται επισήμως το εθνικιστικό νεοορθόδοξο ρεύμα στην ηγεσία αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και να προπαγανδίζεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα στις γραμμές των μελών και οπαδών του αλλά και ευρύτερα («Ριζοσπάστης», «902», κλπ.), και δεύτερο, να ισχυροποιηθεί η εθνικιστική πτέρυγα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που ήδη υπήρχε από παλιότερα σ’ αυτό (ας μνημονεύσουμε εδώ την διαβόητη «Δημοκρατική κοινοβουλευτική πρωτοβουλία για θέματα ελληνισμού», στην οποία συμμετείχε το «Κ»ΚΕ, Φλεβάρης 1994).

Ανάλογη πορεία προς τον εθνικισμό-ορθοδοξία παρατηρήθηκε και στο ΚΚΡΟ του Ζουγκάνοφ, αδελφό κόμμα του «Κ»ΚΕ. Φαίνεται πως η αποστάτρια κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα πήρε τα ανάλογα «μαθήματα» απ’ το αδελφό της κόμμα.

Από τότε οι όποιες μεμονωμένες αντιδράσεις στο εσωτερικό του «Κ»ΚΕ ενάντια στο αντιδραστικό αστικό εθνικιστικό-νεοορθόδοξο ρεύμα εξουδετερώνονται σταδιακά από την κυρίαρχη εθνικιστική-νεοορθόδοξη σοσιαλδημοκρατική ομάδα (ως το σημείο που η Παπαρήγα να παίρνει κάθε τόσο υπό την υπεράσπισή της τις εθνικιστικές-νεοορθόδοξες απόψεις της Λ. Κανέλλη), ομάδα η οποία ενισχύει-ισχυροποιεί τη θέση της στα επόμενα χρόνια με τη συνεργασία της (δημοτικές εκλογές, κλπ.) με την «υπερπατριωτική»-εθνικιστική ομάδα των Δ. Τσοβόλα-Αναξάκη, κλπ, που είχε συγκεντρώσει τον κύριο όγκο των εθνικιστών του ΠΑΣΟΚ, τη συνεργασία με τη διαβόητη «Πατριωτική Κίνηση Πολιτών» που είχε συγκροτηθεί μ’ αφορμή το αμερικανόπνευστο ιμπεριαλιστικό «Σχέδιο Ανάν», και την υπογραφή και προβολή της ακραίας εθνικιστικής «Διακήρυξης για το Κυπριακό» από βουλευτές της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ-ΔΗΚΚΙ («Ρ» 3.12.2002).

Έτσι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ, περνώντας από διάφορες φάσεις και απαλλαγμένη από κάθε εσωτερική αντίσταση, κατέληξε όπως είδαμε, μ’ αφορμή το δημοψήφισμα στην Κύπρο και την αποδοχή του ψευτοδηλείματος «ΟΧΙ»-«ΝΑΙ» απέναντι στο «Σχέδιο Ανάν», στο εθνικιστικό και φιλοιμπεριαλιστικό «ΟΧΙ» των αντιδραστικών εθνικιστών και φασιστών (ελλήνων-ελληνοκυπρίων) και στις εθνικιστικές κραυγές τύπου: «ΟΧΙ» στο νέο ιμπεριαλιστικό «Αττίλα!» («Ρ» 18.4.2004, σελ.2), «Ε, ναι είμαστε πατριώτες...»! («Ρ» 17.4.2004, σελ. 4), στις εθνικιστικές κορώνες των πρωτοσέλιδων των «NEMECIS» (Νο 43/2004) με το «Χαίρε! Πατρίδα Κύπρος» και ΚΟΜΕΠ (Νο 2/2004) με την ελληνική σημαία στα εξώφυλλά της δίπλα σε πανώ για την Κύπρο και την ακραίας εθνικιστικής μορφής γελοιογραφία τούρκικης σημαίας που «καταβροχθίζει» ολόκληρη την Κύπρο (γελοιογραφία από το «ΠΟΝΤΙΚΙ» αναδημοσιευμένη στο «Ριζοσπάστη» 19.3.2004, σελ. 31), τον «επαναπροσδιορισμό της πολύτιμης έννοιας Πατρίδα» της Λ. Κανέλλη, κλπ. για να φτάσει τέλος στην αντιμαρξιστική, όπως είδαμε παραπάνω, «Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του «Κ»ΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ» με ημερομηνία «Αθήνα 29/4/2004» που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (30/4/2004, σελ.3), και προκλητικά εθνικιστική, επειδή σ’ αυτή δε γίνεται καμιά αναφορά στους τουρκοκύπριους (αστούς, εργάτες, αγρότες,κλπ.), αλλά και απουσιάζει εντελώς κάθε αναφορά στην ελληνοκυπριακή εργατική τάξη και την αγροτιά.

Δεν παρέλειψε βέβαια ο «Ριζοσπάστης» να διαφημίσει τις αντιδραστικές εθνικιστικές περί «ελληνισμού» απόψεις των Λ. Βερυβάκη και Γ. Αρσένη, το «ΟΧΙ» του «Κυπριακού λαού»(!) (εννοώντας μόνο τους ελληνοκύπριους) των στρατηγών Δ. Αλευρομάγειρου και Μ. Βαρδάνη και του Δ. Δήμου που αποκρύβει προκλητικά στο άρθρο του την προδοσία των φασιστών συνταγματαρχών του ΄74 («Ρ» 9.4.2004, σελ. 6-7).

Αλήθεια ποιος αμφισβήτησε τον «πατριωτισμό» της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ κι’ αυτή «πιεζόμενη»(!) κραυγάζει: «Ε, ναι είμαστε πατριώτες...»(!), δηλ. «υπερπατριώτες»-εθνικιστές; Σε ποιον όμως απευθύνεται-απολογείται; Απλά απευθύνεται στους ομοϊδεάτες της αντιδραστικούς εθνικιστές των άλλων κομμάτων και τους διαβεβαιώνει ότι στην περίπτωση της Κύπρου βρίσκεται μαζί τους στο ίδιο εθνικιστικό χαράκωμα.

Και ακριβώς αυτό το εθνικιστικό «ΟΧΙ» στο «Σχέδιο Ανάν» ήταν εκείνο για το οποίο ψήφισαν στις ευρωεκλογές το «Κ»ΚΕ διάφορες Οργανώσεις του ΔΗΚΚΙ και στελέχη του εθνικιστές (Ηλίας Νικολακόπουλος: «ψήφος ενάντια στο «Σχέδιο Ανάν», Μάνος Κόντος: «ψηφίζω στις εκλογές της Κυριακής το ΚΚΕ... για απόρριψη στο Σχέδιο Ανάν»!!!, «Ρ» 12.6.2004, σελ. 7), κλπ., κλπ.

Με την περίπτωση του Κυπριακού η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ έφτασε για πρώτη φορά στο τελευταίο σκαλί της κατρακύλας της στο βούρκο του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού, κατρακύλα που βρήκε τη συνέχειά της και στην προεκλογική συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως για τις ευρωεκλογές: ο χώρος της συγκέντρωσης για πρώτη φορά ήταν γεμάτος με ελληνικές σημαίες όπου σε κάθε κολώνα δίπλα στην κόκκινη σημαία υπήρχε και μια ελληνική (ας θυμίσουμε με την ευκαιρία το εθνικιστικό παραλήρημα του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις κυριαρχούσαν οι ελληνικές σημαίες αντί των κομματικών).

Οι ελληνικές σημαίες στις συγκεντρώσεις του «Κ»ΚΕ για την Κύπρο και ακόμα χειρότερα στην προεκλογική συγκέντρωση της Αθήνας για τις ευρωεκλογές έχουν καθαρά εθνικιστικό χαρακτήρα – επιβεβαιώνουν την κυριαρχία του εθνικισμού στην ηγεσία του – και δεν έχουν καμιά σχέση με τις ελληνικές σημαίες στις συγκεντρώσεις του ευρώ«κομμουνιστικού» σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ εσ. που τότε συμβόλιζαν το διαβόητο «εθνικό» του δρόμο προς το «σοσιαλισμό»!!!

Και είναι ακριβώς αυτός ο ακραίος αντιδραστικός αστικός εθνικισμός που αποτελεί τη βάση της συμπαράταξης και συνεργασίας (άμεσα-έμμεσα) της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με τους αντιδραστικούς αστούς εθνικιστές όλων των κομμάτων σε διάφορα θέματα και προπαντός τα λεγόμενα «εθνικά» από το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ ως εκείνους του ΠΑΣΟΚ, κλπ. και το φεουδοαστικό ιερατείο (ταυτότητες, κλπ.), κι’ αυτός ο εθνικισμός έδωσε τη δυνατότητα στον «άγιο» Χριστόδουλο να «ψαρέψει», πέραν της «θετής κορούλας» του θεούσας Λ. Κανέλλη και λοιπών, που τρέχει να φιλήσει το χέρι του ακόμα και μέσα στη Βουλή, και νέα όψιμα «ψυχοπαίδια» ιεροκήρυκες-διαφημιστές των αντιδραστικών του απόψεων στο χώρο του «Ριζοσπάστη», δημοσιογράφους τύπου Ν. Μπογιόπουλου-Δ. Μηλάκα που έφθασαν στο εντελώς απροχώρητο σημείο, γράφοντας: «σε ότι μας αφορά δεν προτιθέμεθα κατά κανέναν τρόπο να αποδώσουμε στη φράση «η Δεξιά του Κυρίου» κάτι περισσότερο από ότι απορρέει από την ορθόδοξη υμνολογία και τον παραδοσιακό λόγο της θεολογίας»!!! («Ρ» 17.3.2004, σελ. 31). Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο τους ρόλο του ιεροκήρυκα-προπαγανδιστή των απόψεων του χουντο-Χριστόδουλου.

Τέλος, αυτός ακριβώς ο αντιδραστικός αστικός εθνικισμός της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι εκείνος που επιτρέπει στο χουντο-Χριστόδουλο να λεει – σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου – δικαιολογημένα βέβαια από την πλευρά του, σε βουλευτή του «Κ»ΚΕ: με το «Κόμμα σας συνεννοούμαι καλύτερα απ’ όλα τ’ άλλα κόμματα»(!) και σε ναζιφασίστες τύπου Καρατζαφέρη να δηλώνει: «αυτή τη στιγμή με την Αλέκα Παπαρήγα συμφωνώ περισσότερο από κάθε άλλο πολιτικό στα εθνικά θέματα»!!! (συνέντευξη Γ. Καρατζαφέρη στο περιοδικό «Penthouse», τεύχη Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2002).

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - Αποσπάσματα από τις σημειώσεις και τα στενογραφημένα πρακτικά των συναντήσεων-συζητήσεων (Φλεβάρης 1956) του Ν. Ζαχαριάδη με τα μέλη της διαβόητης "Επιτροπής των 6 Κομμάτων" του Χρουστσόφ

sideratosΙούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2004

Όταν με πήραν από τη Συνεδρίαση ΧΧ Συνέδριου KΠCC 21.2.56
"Συζήτηση 1η με την Επιτροπή Κομμουνιστικών Κομμάτων στις 21.2.56"

Άρχισε έτσι: Ντεζ: χιλιάδες γράμματα απ' όλες τις χώρες της Λ(αϊκής) Δ(ημοκρατίας) + Σοβ(ιτικής) Έ(νωσης) που αφορούν

"α) παραβίαση εσωκομ.(ματικής) Δημοκρ.(ατίας).

"β) Για πολιτική: κανένα πολιτικό ζήτημα.

Μέλη κόμματος δεν είχαν καθαρή πολιτική γραμμή, ήταν αποπροσανατολισμένη από διεθνή και εσωτερική κατάσταση.

Καθοδήγηση δεν έδωσε καθαρή εικόνα κατάστασης, διάταξη δυνάμεων, καθήκοντα κόμματος - χονδρά αριστερά λάθη.

Ζαχ.(αριάδης): Για μέλη και αποφάσεις ΚΕ θα πάρω και θα δώσω συγκεκριμένα στοιχεία. Το κύριο όμως είναι η πολιτική γραμμή του κόμματος και ότι δεν ειπώθηκε τίποτε συγκεκριμένο.

Κούσινεν - Ζαχ.(αριάδης) έχεις δίκιο. Γι' αφτό εγώ θα μιλήσω για τα πολιτικά λάθη:

"α) Λάθος ήταν γράμα Ζαχ.(αριάδη) 1940 γιατί αναζητούσε δίχως όρους συνθηκολόγηση προς Μεταξά.

Ζαχ.(ριάδης): Σύντροφε Κούσινεν το διάβασες;

Κού(σινεν): Όχι!

"β) 1945: δεν άκουσε Ζαχ.(αριάδης) ΚΚΣΕ για αποχή από εκλογές.

"γ) Λαθεμένος προσανατολισμός προς ένοπλο αγώνα: Έπρεπε ναρχίσετε: εφτιάχνατε - παρτιζάνικες ομάδες.

"δ) Βορειοηπειρωτικό 1945.

"Δυο άξονες

Ζαχ.(αριάδης). Σύντρ. Κούσινεν, το διάβασες;

Κού.(ινεν).: όχι!

στ) Σχέδιο προγράμματος. Το δημοσιεύσατε χωρίς να ρωτήσετε. Ζήτημα γης και αγροτιάς.

ζ) Λάθος δημιουργίας ενιαίου αγροτ(ικού) κόμματος. Άρνηση Δημοκρατ(ικής) Επαν(άστασης) στην Ελλάδα.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
25.2.56

Επιτροπή αδελφών κομμάτων

Κούσινεν δήλωσε:

"1ο Διαπίστωσα ότι αγνόησαν σύσταση UK να μην πάρουμε τα όπλα.

"2ο Μίλησε για το πως ο σ(ύντροφος) Ζαχ(αριάδης) έκανε την προετοιμασία του ένοπλου αγώνα. Προετοιμαζόταν έτσι ωσότου τους πιο πολλούς κομμουνιστές τους πιάσαν.

Η κύρια Ctabka έμπαινε στον εξωτερικό παράγοντα.

"3ο Ο αγώνας είταν ηρωϊκός και τον υποστηρίζαμε.

Κριτική Μαρξ για κομούνα και υποστήριξη.

Ο σ. Ζαχ(αριάδης) προσπάθησε να διαστρεβλώσει τις θέσεις μου.

Ερώτηση Κούσινεν:

Τι εννοεί όταν λεει ότι δεν θα με σπρώξει από δική του πλευρά προς κατέφθυνση γιουγκοσλαβική;

Απάντ(ηση): Δε θα κάνω ανταρσία.

Κόβατς: Ο Ζαχ(αριάδης) την πρώτη πως υπερασπίζομαι Σοβ(ιετική) Έν(ωση).

Ο σ. Κούσινεν ζητούσε απτό Ζαχ(αριάδη) να μάθει τι θα κάνει αν οι οπαδοί του δεν συμφωνήσουν κλπ. Έδειξε ότι έχει κιόλας παρμένη απόφαση.

Επιτροπή δείχνει ότι στη θέση της απέναντι στην καθοδήγηση του ΚΚΕ ζητά απ' τις απόψεις Παρτσαλίδη - Κολιγιάννη - Φράξια ΚΟΤ

"- Συνάντηση με Ντιμιτρώφ

"- Ομάδα Ζαχαριάδη τότε

"- Μια σύσταση: για ένοπλη πάλη!!

"- Μη παραδοχή σύστασης = Η ανυπακοή - Αντισοβιετισμός

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Απ' το 1935 ακόμα με βάση μια επαναστατική δημοκρατική συμφωνία με αγροτικούς παράγοντες κάναμε ένα βήμα - την ένωση των επαναστατικών, δημοκρατικών δυνάμεων της Ελλάδας στη βάση της επαναστατικής δημοκρατικής αλλαγής στην Ελλάδα. Μ' αυτή τη συμφωνία το Αγροτικό κόμμα αναγνώριζε τον ηγετικό ρόλο εργατικού κόμματος και θα συμπορευόταν μαζί μας ως την πραγμάτωση του δημοκρατικού μετασχηματισμού στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια η απόφαση που πάρθηκε στο συνέδριο εγκρίθηκε απ' την Διεθνή. Αυτή την πολιτική τη συνεχίσαμε και μετά τον πόλεμο αν και στη διάρκεια του πολέμου υπήρχαν παραβιάσεις της, παρ' όλα αυτά πετύχαμε να εμποδίσουμε την Ελληνική μπουρζουαζία να οργανώσει δικό της μαζικό αγροτικό κόμμα, - κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ.

Έχω τη γνώμη ότι αυτό το συμμαχικό μας αγροτικό κόμμα είναι το μοναδικό μαζικό αγροτικό κόμμα στην Ελλάδα.

σ. ΓΙΟΤΓΚΩΦ: Και τώρα;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μάλιστα και τώρα. Είναι ένα νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης του Γαβριηλίδης πέθανε. Έχει δημοσιευθεί το ανάλογο πληροφοριακό υλικό των νόμιμων κομμάτων στην Ελλάδα όπου συμπεριλαμβάνεται και το νόμιμο αγροτικό κόμμα με το έμβλημά του και τη φωτογραφία του Γαβριηλίδη. Πιστεύω ότι πρόκειται για ένα σοβαρό φαινόμενο.

"- Που βασίζω αυτό το συμπέρασμά μου; Είναι φυσικό να μη διαθέτω στην παρούσα στιγμή τα ανάλογα αντικειμενικά στοιχεία.

"- Μπορώ να αναφέρω για το 1946: Την Πανελλήνια Ένωση αγροτικών συνεταιρισμών, το πανελλήνιο συνέδριο, την ηγεσία. Εκλέχτηκαν εκπρόσωποι των αριστερών κομμάτων, που αγωνίστηκαν στις γραμμές τους, εκπατρίστηκαν και βρίσκονται τώρα μαζί μας. Πρόκειται για μια Συνομοσπονδία. Σ' αυτήν συμμετέχουν εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες, εκατομμύρια, το βασικό της κορμό δεν τον αποτελούν οι φτωχοί αλλά οι μεσαίοι.

Σ' ότι αφορά τον Ένοπλο αγώνα. Στις αρχές του 1946 η κατάσταση στην Ελλάδα είχε διαμορφωθεί ως εξής: Ύστερα απ' την κρίση που πέρασε το κόμμα λόγω της προδοτικής Βάρκιζας, είχαμε παραδώσει τα όπλα και δεν κρατήσαμε τις θέσεις που μπορούσαμε να κρατήσουμε, ούτε την γενική αμνηστεία δεν καταφέραμε να πάρουμε. Εδώ που τα λέμε αμνηστεύθηκαν οι ηγέτες αλλά όχι και οι απλοί αγωνιστές. Αυτό το εκμεταλλεύθηκε η αντίδραση: τάχα οι ηγέτες αμνηστεύθηκαν για τα λεφτά τους όταν εσείς φυλακιστήκατε. Ως τώρα βρίσκονται γι' αυτή την αιτία συντρόφοι μας στις φυλακές. Αργότερα το κόμμα ανέκτησε τις δυνάμεις του. Στην περίοδο 1945-1946 η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως ακολούθως: στα συνδικάτα ξ μαζική δράση ανέβαινε, οι απεργίες άγγιξαν το 80-90%. Η Γενική εργατική Ομοσπονδία ήταν στα χέρια μας, παρά το αναλογικό σύστημα η επίσημη ηγεσία δε μπορούσε να προωθήσει τους ρεφορμιστές της.

Έγινε το συνέδριο των βιοτεχνών, που συγκέντρωνε τον κύριο όγκο των μικρών επαγγελμάτων. Η ηγεσία τους ήταν δική μας. Το ίδιο έγινε και με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Για πρώτη φορά έγινε δική μας και η πιο μαζική οργάνωση μ' εκατοντάδες χιλιάδες μέλη: η πανελλήνια αθλητική Ένωση. Ο στόχος του αγώνα ήταν η άνοδος του μαζικού κινήματος.

Απ' την άλλη πλευρά με την άμεση υποστήριξη των Άγγλων υπήρχε στην Ελλάδα η πολιτική του μονόπλευρου Εμφυλίου πολέμου, η τρομοκρατία ήταν εν δράσει, μας δολοφονούσαν μαζικά. Οι φασίστες κατελάμβαναν ολόκληρες πόλεις κι έκαναν πογκρόμ. Εμείς αντιπαραθέσαμε την πολτική της συμφιλίωσης, της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, τη διενέργεια εκλογών με αναλογική. Κι όσο για τις φασιστικές συμμορίες, αντιπαραθέταμε σ' αυτές τη μαζική λαϊκή αυτοάμυνα όπως την ονομάζαμε, οργανώσαμε σε πόλεις και χωριά μαζική λαϊκή αντίσταση που σε κάποιες περιοχές έπαιρνε τη μορφή αντάρτικου αγώνα.

Ένα χρόνο ύστερα από την υπογραφή της συμφωνίας, στις 12 Φλεβάρη του 1946 έγινε η ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος στην οποία μπήκε το θέμα της οργάνωσης του Ένοπλου αγώνα. Ακολούθησε η σύσκεψη των κομματικών στρατιωτικών καθοδηγητών που επεξεργάστηκε τα πρώτα μέτρα. Έχοντας αυτή την απόφαση μαζί μου πήγα στο Συνέδριο στη Τσεχοσλοβακία, όπου συναντήθηκα με τους Γιουγκοσλάβους ηγέτες. Τίτο, Ράνκοβιτς, Κάρντελ, Τζίλας. Τους πληροφόρησα για την απόφασή μας. Οι Γιουγκοσλάβοι σύντροφοι συμφώνησαν μ' αυτή κι αποφάσισαν να την υποστηρίξουν στην πράξη. Πήγα στο σ. Δημητρώφ που ενέκρινε επίσης την απόφαση και συμφώνησε με την χάραξη της γραμμής μας - το βαθμιαίο πέρασμα απ' τη λαϊκή αυτοάμυνα στην αντάρτικη δράση και μαζικό ένοπλο αγώνα. Στη Γιουγκοσλαβία μου παραχώρησαν αεροπλάνο για να πετάξω στα Τίρανα. Εκεί, μπορείτε να ρωτήσετε το σ. Εμβέρ Χότζα, δε συναντήθηκα μαζί του αλλά με τον Κότσε… Το ίδιο συνέβη και με τους Αλβανούς συντρόφους.

Ύστερα απ' όλα αυτά επέστρεψα στην Ελλάδα και τραβήξαμε πάνω σ' αυτή τη γραμμή. Σωστή ήταν η απόφαση; Σωστή. Να καθόμαστε τώρα και να την επικρίνουμε - είναι σα να επαναλαμβάνουμε αυτό που πε ο Πλεχάνωφ το 1907: δεν έπρεπε να πάρουμε τα όπλα. Όχι, έπρεπε να τα πάρουμε. Ο λαός το υποστήριξε και συναίνεσε. Σ' αυτόν τον αγώνα το κόμμα κι ο λαός έδωσαν δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες ανθρώπους, δεν μπορούμε να διαγράψουμε αυτό το γεγονός.

Θέλω ακόμα να πω το εξής: υπήρχαν οι εσωτερικές μας δυσκολίες. Ρωτήστε γι' αυτές το σ. Παρτσαλίδη. Τώρα είναι εύκολο στο σ. Γιούγκωφ να μας λεει: ρίξατε τα λάθη στο Σιάντο και καθαρίσατε και τώρα τα φορτώνετε στο Τίτο. Νομίζω ότι το Βουλγαρικό κόμμα θα μπορούσε να εξετάσει αυτά τα λάθη κάνοντάς μας κατανοητή την άποψη του σ. Γιούγκωφ.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Δε σας πληροφόρησαν σωστά. Εγώ λεω ότι θα θα ταν πολύ απλοϊκό αν περιοριστούμε σ' αυτές τις αιτίες κι ερμηνεύσουμε μόνο μ' αυτές κάποια γεγονότα. Σας έδωσαν λάθος πληροφόρηση.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αν είναι έτσι ζητώ συγνώμη. Πιστεύω ότι οφείλετε να διαβάσετε τις αποφάσεις μας. Για να το πούμε καθαρά δεν μιλάμε μονόπλευρα σ' αυτές. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως κατηγορούμε την ηγεσία του κόμματος που επέτρεψε στο Σιάντο να την χειραγωγεί. Υπήρχαν παρεκκλίσεις.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Αυτή η προδοσία της επανάστασης πραγματοποιήθηκε συνειδητά απ' το Σιάντο. Τα άλλα μέλη του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο δεν κατάλαβαν την προδοσία του Σιάντου και τα λάθη του ΚΚΕ. Υποτάχτηκαν σ' αυτή τη γραμμή.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μας λένε ότι ο Σιάντος το' κανε αυτό συνειδητά. Δε ρίχνω σ' αυτόν το δικό μου φταίξιμο, όλα τα λάθη μας, το γεγονός ότι το κόμμα ξέφυγε απ' το σωστό Μαρξιστικό-Λενινιστικό δρόμο.

Σύντροφοι, μπορείτε να ρωτήσετε τον Παρτσαλίδη για το ότι ο Σιάντος κατείχε ηγετικές θέσεις ακόμα και στις στρατιωτικές οργανώσεις. Αποφασίσαμε να βγάλουμε το Σιάντο στο εξωτερικό.

Έβαλα ειδικά το ζήτημα του Σιάντου. Ο Ράνκοβιτς μου πε: μη τον στέλνετε σε μας. Πήραμε διαβατήρια και πήγαμε να φύγουμε μέσω Θεσσαλονίκης. Δεν ήθελε να αφήσω το Σιάντο μονάχο. Καθυστερήσαμε στην εφαρμογή της κομματικής γραμμής. Αυτό έχει καταγραφεί στα κομματικά ντοκουμέντα. Δε λεω τίποτα καινούριο. Θέλω ακόμα μια φορά να υπογραμμίσω ότι τον Ιούνη του 1947 ο σ. Τίτο με πληροφόρησε: σ. Ζαχαριάδη ύστερα από τις συνομιλίες μας με τη Μόσχα ήρθε ο σ. Μπαράνοφ και θα πας μαζί του στη Μόσχα.

Με υποδέχτηκε ο σ. Σουσλώφ. Η πρώτη σύσκεψη έγινε με το σ. Ζντάνωφ. Η δεύτερη με το σ. Στάλιν, Μολότωφ, Ζντάνωφ.

Τον επόμενο καιρό τα προβλήματα του Ελληνικού κόμματος και του αγώνα τα συζητούσαμε άμεσα στο Πολιτικό Γραφείο και στην Ανώτατη στρατιωτική ηγεσία μας.

Είχα προσωπική επαφή με το Στάλιν. Το 1947 στη σύσκεψη του Ιουνίου στην ΚΕ με το σ. Στάλιν, Μολότωφ και Ζντάνωφ εγκρίθηκε πλήρως, απόλυτα δίχως καμιά παρατήρηση η δράση του κόμματος.

Έφτασε ο σ. Στάλιν να με ρωτήσει γιατί βάζω ζητήματα τόσο συνεσταλμένα . Έθεσα το ζήτημα της βοήθειας, ο σ. Στάλιν είπε: πρέπει να βοηθήσουμε και θα βοηθήσουμε. Ο σ. Μολότωφ μάλιστα ενέκρινε προσωπικό το ότι δεν αρχίσαμε αμέσως την εξέγερση στις πόλεις, αλλά αρχίσαμε βαθμιαία γιατί δε θέλαμε να προκαλέσουμε την επέμβαση των Άγγλων. Δεν την προκαλέσαμε κι αποφύγαμε την αγγλική στρατιωτική επέμβαση.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Αλλά σε τι μπορούσατε να υπολογίζετε όταν ο λαός δεν ξεσηκωνόταν στις πόλεις;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Ας κάνουμε άλλη σύσκεψη γι' αυτό. Αυτή η γραμμή εγκρίθηκε και προχωρήσαμε. Και υπολογίζαμε στη νίκη.

Υπάρχει ακόμα μια κατηγορία, ότι ήταν τυχοδιωκτισμός να υπολογίζουμε ή να στηριζόμαστε στη βοήθεια έξωθεν. Αυτό αποτελεί άποψη του σ. Κουούσινεν, εγώ αντίθετα νομίζω ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός αν δεν υπολογίζαμε την εξωτερική κατάσταση της Ελλάδας και την κατάσταση στα σύνορα , όπου είχε ήδη διαμορφωθεί ο συμμαχικός παράγοντας.

σ. ΚΟΥΟΥΣΙΝΕΝ: Δεν είπα ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός. Είπα ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός η γνωστοποίηση της έξωθεν βοήθειας.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Η δεύτερη Ολομέλεια συζήτησε την εσωτερική κατάσταση, χάραξε γραμμή, πήρε αποφάσεις. Αυτές οι αποφάσεις πάρθηκαν αφού πρώτα συμφωνήθηκαν με τους συμμάχους μας. Αυτή είναι η αλήθεια σ' αυτό το θέμα.

Για τη σύνθεση της Προσωρινής Κυβέρνησης. Υπάρχει επίσης η κατηγορία ότι συμμετείχαν σ' αυτή μόνο κομμουνιστές. Υπήρχε το σύμμαχο Αγροτικό κόμμα, ήταν τα συνδικάτα, υπήρχε η πανελλήνια Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών, υπήρχε η μακεδονική μειονότητα. Επομένως ήταν κυβέρνηση συνασπισμού κι όχι μονόπλευρη κομμουνιστική.

Η στρατιωτική ηγεσία ήταν η αρμόζουσα κι είχε τη συμμαχική έγκριση.

Θα περάσω στο πρόβλημα της ήττας μας.

Θέλω σύντροφοι να δώσω μια εξήγηση. Θέλουμε να τη φορτώσουμε στον Τίτο. Αυτό δεν είναι σωστό. Τι θέση είχε η καθοδήγηση του ΚΚΕ σ' αυτό το ζήτημα.

Για να μιλήσουμε για τα λάθη του ίδιου του Τίτο το Γιουγκοσλαβικό ζήτημα αυτό καθεαυτό ήταν λάθος, είπε ο σ. Χρουστσώφ. Αυτό είναι πολύ σωστό. Όμως μένει ασχολίαστο το γεγονός ότι η γιουγκοσλαβική κρίση το 1948 και 1949 ανεξάρτητα ποιος φταίει γι' αυτήν είχε αποφασιστική επίδραση στην εξέλιξη των γεγονότων στην Ελλάδα την περίοδο 1948-1949. Τότε λέγαμε ότι έφταιγε ο Τίτο. Σήμερα λέγεται ότι δεν έφταιγε αυτός. Τότε το γεγονός ότι το 1948 ως το 1954-55, υπήρξε δίχως δική μας ευθύνη το γιουγκοσλαβικό ζήτημα κι ότι η Γιουγκοσλαβία αποκολλήθηκε προσωρινά απ' το Δημοκρατικό στρατόπεδο μ' όλες τις συνέπειες έπαιξε αποφασιστικό ρόλο εκείνη την περίοδο στην πορεία του αγώνα μας. Θα μπορούσα να προσθέσω: δίχως αυτό το γεγονός θα ήταν δυνατόν να πετύχουμε στην Ελλάδα οποιαδήποτε λύση του Ελληνικού ζητήματος δίχως την ήττα του Δημοκρατικού στρατού. Το Μάη του 1947 είχαμε απευθυνθεί στον ΟΗΕ προτείνοντας στους Άγγλους και Αμερικανούς τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων. Ύστερα απ' τη Γιουγκοσλαβική κρίση δημιουργήθηκε αντίξοη για μας κατάσταση στα Βαλκάνια. Τα κύρια μετόπισθεν για μας ήταν η Γιουγκοσλαβία. Η Αλβανία κι η Βουλγαρία βρίσκονταν στις άκρες.

σ. ΓΚΕΟΡΓΚΙΟΥ ΝΤΕΖ: Τα βασικά μετόπισθεν ήταν έξω απ' τη χώρα. Και μέσα σ' αυτήν;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μέσα σ' αυτήν βρίσκονταν οι κύριες δυνάμεις μας. Και πολεμούσαν.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Πιστεύετε ότι το Ελληνικό Κόμμα διέπραξε σοβαρά λάθη στην οργάνωση και διεξαγωγή του 'Ένοπλου αγώνα;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αυτό δεν το πιστεύω.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Δεν πιστεύετε παραδείγματος χάρην ότι στη δουλειά σας, όπως σας έχει ειπωθεί από παλιά, παρατηρούνται κάποιες σεχταριστικές μέθοδοι, ότι το κίνημα δεν εξαπλώθηκε πλατιά; Δεν έγιναν παρόμοια λάθη;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Τα βασικότερα λάθη μας έγιναν την περίοδο 1946-1947. Δε μπορέσαμε να λύσουμε σ' ένα σημαντικό βαθμό το πρόβλημα των εφεδρειών του στρατού μας. Αυτό είναι στρατιωτικό ζήτημα κι όχι πολιτικό. Που υπάρχει αυτό το ντοκουμέντο όπου μας εγκαλούν για σεχταρισμό;

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Έχει υπάρξει. Απ' ότι ξέρω τέθηκε κι εδώ αυτό το ζήτημα σ' ότι αφορά κάποιες διαφωνίες με τους Αλβανούς.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Εγώ αναφέρομαι σ' ότι γινόταν το 1949. Ας συζητήσουμε το ντοκουμέντο εκείνης της σύσκεψης. Κείνο τον καιρό δε συζητούσαμε τα στρατιωτικά ζητήματα. Ποιο ήταν το βασικότερο λάθος μας;

Το 1946-1947 θα μπορούσαμε να λύσουμε το ζήτημα των εφεδρειών. Για να έχουμε εφεδρείες είχαμε συνεννοηθεί με τους Γιουγκοσλάβους συντρόφους να περάσουμε σ' αυτούς όσους διώκονταν (σ.τ.μ. στην Ελλάδα). Γιατί εκεί (σ.τ.μ. στη Γιουγκοσλαβία) είχαν συγκεντρωθεί οι προερχόμενοι απ' τη Βουλγαρία πολιτικοί μας πρόσφυγες. Αλλά δεν το πραγματοποιήσαμε, αν και μας το 'χε πει το κόμμα, (σ. Γιουγκοσλαβικό) χάσαμε την ευκαιρία.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Μήπως δε ξέρετε πως αυτή η λύση του σχηματισμού Ελληνικών εφεδρειών στη Βουλγαρία δεν είχε εγκριθεί τότε;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αντιθέτως, εμείς μεταφέραμε τους πολιτικούς μας πρόσφυγες απ’ τη Βουλγαρία στη Γιουγκοσλαβία. Το ζήτημα είχε συμφωνηθεί με τους Γιουγκοσλάβους συντρόφους. Ας τηλεφωνήσουμε στο Βελιγράδι για να το ξεκαθαρίσουμε. Σ’ αυτό το ντοκουμέντο αναφέρονται οι αιτίες της δικής μας ήττας το 1949, το ζήτημα των εφεδρειών και το ότι δεν πετύχαμε να εφοδιάσουμε τα τμήματά μας στη Νότια Ελλάδα. Αυτό είναι κύριο.

Και θα σας πω ακόμα: έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση κλήθηκα τον Απρίλιο του 1949 στη Μόσχα όπου επί παρουσία των Στάλιν, Μαλένκωφ, Μολότωφ, ετέθη το ζήτημα της υποχώρησης του Ελληνικού στρατού, της διακοπής του Ένοπλου αγώνα.

Η ΚΕ του ΚΚΕ συμφώνησε. Εκδόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Ύστερα μας παράγγειλαν να κρατήσουμε τις θέσεις μας, επειδή υπήρχαν Αγγλοαμερικάνικες προτάσεις για ειρηνική επίλυση του Ελληνικού ζητήματος. Τις κρατήσαμε για να υποχωρήσουμε αργότερα. Μ’ αυτό τον τρόπο μπήκε το ζήτημα τον Απρίλιο 1949 και η ΚΕ έδωσε την έγκρισή της.